کد مطلب:117164 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:164

پايداري در امور











در رابطه با امور زندگي و حركت در جهت كسب رضايت پروردگار مشكلات و موانع فراواني وجود دارد. انسان در رابطه با اعتقاد به توحيد و نبوت و معاد دشواريهاي فراواني در پيش دارد، كه مقابله ي با آنها نيازمند استقامت و پايداري فراوان است، به مدلول آيات مباركات ذيل:

فلذلك فادع و استقم كما امرت و لا تتبع اهوائهم و قل امنت بما انزل الله من كتاب و امرت لاعدل بينكم الله ربنا و ربكم لنا اعمالنا و لكم اعمالكم لاحجه بيننا و بينكم الله يجمع بيننا و اليه المصير.[1].

«بدين سبب اي رسول تو- همه را به دين اسلام و كلمه توحيد- دعوت كن و چنانكه ماموري پايداري كن و پيرو هوي نفس مردم مباش و به امت بگو من به كتابي

[صفحه 86]

كه خدا فرستاد (قرآن) ايمان آورده ام و مامورم كه ميان شما به عدالت حكم كنم، خداي يگانه پروردگار همه ي ما و شماست و پاداش عمل ما بر ما و عمل شما بر شماست، ديگر هيچ حجت و گفتگوئي بين ما و شما باقي نيست. خدا ميان ما جمع مي كند و همه به سوي او بازمي گرديم.»

ان الذين قالوا ربنا الله ثم استقاموا فلا خوف عليهم و لاهم يحزنون.[2].

«به درستي آنها كه گفتند پروردگار ما خداست- و بر اين سخن- پايدار و ثابت ماندند بر آنها هيچ ترسي و بيم و حزن و اندوهي- در دنيا و آخرت- نيست.)

فاستقم كما امرت و من تاب معك و لا تطغوا انه بما تعملون بصير.[3].

«پس اي رسول ما چنانكه ماموري استقامت و پايداري كن و كسي كه به همراهي تو به خدا رجوع كرد (نيز پايدار باشد) و از حدود الهي هيچ تجاوز نكنيد، چرا كه خدا به هر چه شما انجام مي دهيد بصير و داناست.»

و لقد كذبت رسل من قبلك فصبروا علي ما كذبوا و اذوا حتي اتيهم نصرنا و لا مبدل لكلمات الله و لقد جاءك من نباي المرسلين.[4].

«به تحقيق كه پيامبران را پيش از تو تكذيب كردند و آنها در برابر تكذيب و اذيت آنها صبر كردند، تا آنگاه كه ياري ما به آنها رسيد، هيچ كس نمي تواند كلمات خدا را تغيير دهد و هر آينه خبر پيامبران پيشين به تو رسيد.»

از نظر اسلام امام قرآن ناطق است و همه ي حقايق و اسرار عالم غيب و شهود كه در قرآن بيان شده در سينه و قلب امام موجود است. از اين روي منطق امام، منطق قرآن است و گفتار او برخاسته از وحي الهي و مطابق با كتاب مبين خداست. و كردار

[صفحه 87]

امام نيز نمونه ي عيني و عملي احكام و سنن الهي است. با توجه به اين حقيقت امام علي (ع) پيروان و ياران خود را به استقامت در راه خدا و به پايداري و پايمردي در راه انجام اعمال صالح فرمان مي دهد.

علامه حاج ميرزا حبيب الله خوئي ذيل اين بخش از گفتار امام (ع) مي نويسد:

(و الاستقامه، الاستقامه) و هو امر بالاستقامه علي الجاده الوسطي من العمل و الثبات علي الصراط المستقيم المودي الي غايت الغايات و اشرف النهايات اعني روضات الجنات.[5].

«(و الاستقامه، الاستقامه) و اين كلام فرمان به پايداري بر راه ميانه با عمل و ايستادگي بر صراط مستقيم است، راهي كه به نهايت نهايت ها و برترين پايان ها يعني باغات بهشت هدايت مي كند.»

ابن ابي الحديد نيز در شرح نهج البلاغه ي خود در اين باره مي نويسد:

ثم امرهم بالاستقامه و ان يلزموها و هي اداء الفرائض.[6].

«سپس ايشان را به پايداري و ملازمت به آن فرمان مي دهد، كه عبارتست از اداء واجبات.»


صفحه 86، 87.








    1. سوره شوري، آيه 15.
    2. سوره احقاف، آيه 13.
    3. سوره هود، آيه 112.
    4. سوره انعام، آيه 34.
    5. منهاج البراعه في شرح نهج البلاغه/ج 204:10.
    6. شرح نهج البلاغه ابن ابي الحديد/ج 386:3.