کد مطلب:117166 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:159

سخني از پيشوايان دين پيرامون شناخت صبر











قال اميرالمومنين علي بن ابي طالب (ع): الصبر صبران، صبر عند المصيبه حسن و جميل و احسن من ذلك، الصبر عند ما حرم الله

[صفحه 91]

عزوجل عليك. و الذكر ذكران، ذكر الله عز و جل عند المصيبه و افضل من ذلك ذكر الله عند ما حرم عليك، فيكون حاجزا.[1].

«اميرالمومنين علي بن ابي طالب (ع) فرمود: صبر دو نوع است، شكيبائي به هنگام مصيبت كه نيكو و زيباست، ولي نيكوتر از آن صبر در برابر آنچه كه خداي عزوجل بر تو حرام كرده، مي باشد. و ياد خدا نيز دو نوع است، ياد خدا به هنگام مصيبت و برتر از آن ياد خداست در برابر آنچه كه بر تو حرام كرده تا مانع تو باشد.»

قال علي بن الحسين (ع):

الصبر من الايمان بمنزله الراس من الجسد و لا ايمان لمن لاصبر له.[2].

امام علي بن الحسين (ع) فرمود:

«شكيبائي در برابر ايمان، مانند سر است نسبت به بدن و كسي كه صبر ندارد، ايمان ندارد.»

قال محمد بن علي الباقر (ع):

الجنه محفوفه بالمكاره و الصبر، فمن صبر علي المكاره في الدنيا دخل الجنه، و جهنم محفوفه باللذات و الشهوات فمن اعطي نفسه لذتها و شهوتها دخل النار.[3].

امام محمد باقر (ع) فرمود:

«بهشت پيچيده شده به ناگواريها و شكيبائي، پس هر كس در دنيا در برابر سختي ها بردباري كند، به بهشت وارد مي شود و جهنم نيز پيچيده شده به لذتها و شهوات، پس هر كه به لذت و شهوت نفس تن دهد وارد آتش مي شود.»

[صفحه 92]

علامه ي خوئي ذيل فرمان امام به صبر مي نويسد:

بعد مواظبه الاعمال الصالحه و ملاحظه نهاياتها و الثبات علي ما يوصل اليها من الاعمال لابد من الصبر عن المعاصي و الكف عن الشهوات و الورع عن محارم الله.[4].

«پس از مراقب به انجام اعمال صالح و ملاحظه نهايت و پايان راه اين اعمال و پايداري كردن بر آنچه كه باعث پيوستگي به اعمال صالح مي شود، چاره اي جز صبر در برابر گناهان و خودداري از شهوات و پرهيز از آنچه خدا حرام كرده نيست.»


صفحه 91، 92.








    1. الكافي/ج 3 ص 140 -148.
    2. ماخذ قبلي.
    3. ماخذ قبلي.
    4. منهاج البراعه في شرح نهج البلاغه/ج 204:10.