کد مطلب:117170 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:156

بيان كيفيت كاربرد زمان از سوي مومن و منافق











در اين بخش از گفتار خود امام (ع) به يكي از برجسته ترين صفات منافقان كه اختلاف ميان دل و زبان آنهاست اشاره مي كند و برعكس آنها يادآور مي شود كه مومن انسان پاك نهادي است كه دل و زبان او يكي است. انسان منافق به فرموده ي امام، گفتارش با اعتقاد و باور قلبي وي هماهنگي و مطابقت ندارد. اگر به زبان اظهار ايمان و اعتقاد به مباني ديني و اعتراف به پذيرش نبوت و امامت مي كند، هرگز در دل باور ندارد، بلكه به عكس قلب او سرشار از چرك آب شرك و كفر و نفاق است.و اين همان حقيقتي است كه خداي در قرآن كريم به آن اشاره فرموده است:

اذا جاء ك المنافقون قالوا نشهد انك لرسول الله و الله يعلم انك لرسوله و الله يشهد ان المنافقين لكاذبون.[1].

«- اي رسول ما- هنگامي كه منافقان به نزد تو آمده و گفتند ما گواهي مي دهيم كه تو فرستاده ي خدايي، خدا مي داند كه تو رسول او هستي و نيز خداي گواهي مي دهد كه هر آينه منافقان دروغگويانند.»

و من الناس من يقول امنا بالله و باليوم الاخر و ما هم بمومنين.[2].

«و از ميان مردم گروهي مي گويند كه به خداي ايمان آورديم- منافقان- و نيز به روز قيامت باور و ايمان داريم، در حالي كه ايشان ايمان نياورده اند.»

منافقان انسانهاي ناتوان و سست عنصري هستند كه تاب مقاومت در برابر اردوگاه توحيد و پايگاه حقيقت و عدالت را ندارند، از اين روي در حجاب نفاق و

[صفحه 120]

دورويي با چندين هزار گونه هويت كاذب اظهار همراهي با حق و اعتقاد به خدا مي كنند و به ظاهر همگام با مومنانند در حالي كه به حقيقت و در واقعيت ايمان به دلهاي آنها راه نيافته است. و اين تظاهر را به جهت حفظ خود از خشم مومنان و شدت عدالت آنان از خود بروز مي دهند. قرآن به اين واقعيت تلخ در زندگي منافقان اشاره دارد، آنجا كه مي فرمايد:

اتخذوا ايمانهم جنه فصدوا عن سبيل الله انهم ساء ما كانوا يعملون.[3].

«سوگندهاي خود را سپر- جان- خود قرار داده اند، تا راه خداي را ببندند، هر آينه آنچه انجام مي دهند زشت و بد است.»

در رابطه با موضع گيريهاي فريبكارانه و ناجوانمردانه ي منافقين خداي به پيامبر و مومنان به الله و رسول وي فرمان مي دهد، تا به مبارزه و جهاد و شدت عمل با منافقين برخيزند، آنجا كه فرمود:

يا ايها النبي جاهد الكفار و المنافقين و اغلظ عليهم و ماويهم جهنم و بئس المصير.[4].

«اي رسول، با كافران و منافقان به جهاد قيام كن و بر ايشان سخت بگير و جايگاه آنها دوزخ است، كه بدفرجام و جايگاهي است.»

با توجه به برخي از آيات نقل شده درباره ي منافقان و عملكرد زشت و ناجوانمردانه ي آنها با اسلام و مومنمان در طول تاريخ، امام (ع) آنها را افرادي معرفي مي كند كه دلشان پشت زبانشان قرار دارد. يعني ايشان هيچگاه سخن و اعتقاد قلبي شان يكي نيست. پس از بيان ويژگي زشت منافقان امام به بيان صفت ممتاز مومنان اشاره

[صفحه 121]

فرموده، كه ايشان دل و زبانشان يكي است. يعني آنچه مي گويند همانست كه در دل باور دارند و آنچه در دل اعتقاد دارند، همان را بر زبان جاري مي كنند.


صفحه 120، 121.








    1. سوره منافقون، آيه 1.
    2. سوره بقره، آيه 8.
    3. سوره منافقون، آيه 2.
    4. سوره تحريم، آيه 9.