کد مطلب:142029 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:124

پاسخ امام به دعوتنامه ها
حسين (ع) پس از ملاقات با پيكها و دريافت نامه ها و پيامها، پاسخ به نامه هاي گروههاي كوفي را در برنامه خود قرار داد.

از اينرو پس از بجاي آوردن دو ركعت نماز ميان ركن و مقام و طلب خير از خداوند درباره آنچه پيش آمده است، مسلم بن عقيل را فراخواند و او را از حال و وضع مردم آگاه ساخت و آنگاه جواب نامه ها را نوشته و به او داد و وي را مأمور ابلاغ گردانيد. [1] .

پس از آن در پاسخ به هاني بن هاني و سعيد بن عبدالله كه از آخرين فرستادگان بودند چنين نوشت:

بسم الله الرحمن الرحيم

از سوي حسين بن علي، به بزرگان از مسلمانان و مؤمنان!

اما بعد،هاني و سعيد براي آخرين بار نامه هاي شما را به من رسانيدند، و به درستي من هر آنچه شما در آن نامه ها نگاشته و يادآوري كرده ايد، دريافتم. آنچه همه شما


گفته ايد اين است، كه ما رهبر نداريم پس به نزد ما بيا شايد خداوند به وسيله تو براه حق هدايتمان گرداند.

اينك من، برادر و پسر عموي خويش كه مورد اعتماد من است به جانب شما برانگيختم و به او دستور دادم كه از حال و كار و انديشه شما براي من بنويسد و مرا آگاه كند.

پس اگر او گزارش داد كه رأي بزرگان و دانشوران و راهنمايان شما نيز همانگونه است كه فرستادگان شما ابلاغ كردند و در نامه هايتان خواندم، من نيز به زودي به سوي شام خواهم آمد اگر خدا بخواهد.

«فلعمري ما الامام، الا الحاكم بالكتاب، القائم بالقسط، الدائن بدين الحق، الحابس نفسه علي ذات الله و السلام [2] اما، به جان خودم سوگند! كه پيشواي مسلمانان نبايد باشد، مگر كسي كه حكم كننده به كتاب خدا، به پا دارنده عدالت، وام دار دين حق بوده و خود را بر ذات خدا وقف كرده باشد. و السلام.»

نكته اي كه در پايان نامه بدان تأكيد شده بسيار مهم است زيرا آن حضرت خاطر نشان مي سازد كه رهبر جامعه اسلامي و زمامدار مسلمانان مي بايست داراي ويژگيهايي چون عامل به كتاب خدا، قيام كننده براي عدالت، و خادم بي توقع دين، و فاني در حق باشد.

او با اين يادآوري، روشن مي سازد كه شرافت قومي، قبيله اي، قدرت و ثروت و ساير معيارهاي جاهلي، هيچكدام براي رهبري مسلمانان نبايد ملاك قرار گيرد، بلكه امام امت اسلام، بايد شرايط و ويژگيهايي داشته باشد كه به سبب آنها، كتاب خدا دستور العمل قرار گيرد و عدالت در سرزمين اسلامي گسترده شود، بي ترديد


كسي مي تواند به اين آرمانها دست يابد كه هوي هاي نفساني را از وجود خويش زدوده باشد، تا گرفتار عوارضي چون قدرت پرستي، زردوستي، كبر و نخوت، سلطه طلبي، بي عدالتي و ستم و عصيان بر خدا نشود. و در حقيقت نزاع او با يزيد بر سر همين معيارها و آرمانها بود نه برخوردي شخصي و يا قبيله اي و....


[1] لهوف، ص 16.

[2] ارشاد، ص 204، طبري، ج 5، ص 253.