کد مطلب:1433 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:230

غايب شدن مسلمان


227- اگـر بـدن يـا لـبـاس يـا چيز ديگري مانند ظرف و فرش در اختيار مسلمان بالغ يا مميز طهارت و نـجـاسـت بـاشـد و نجس شود و آن مسلمان غايب گردد چنانچه انسان احتمال دهد كه او آن چيز را آب كـشيده است پاك مي باشد , ولي احتياط مستحب آن است كه آن چيز را پاك نداند مگر با چند شرط زير : ( اول ) - آنـكـه آن مـسـلمان چيزي را كه بدن يا لباسش را نجس كرده نجس نداند پس اگر مثلا لباسش با رطـوبـت بـه بـدن كافر ملاقات كرده و آن را نجس نداند بعد از غايب شدن او انسان نبايد آن لباس را پاك بداند.



( دوم ) - آنكه بداند بدن يا لباسش به چيز نجس رسيده است .



( سـوم ) - آنـكه انسان ببيند آن چيز را در كاري كه شرط آن پاكي است استعمال مي كند , مثلا ببيند با آن لباس نماز مي خواند.



( چـهارم ) - آنكه احتمال بدهد كه آن مسلمان بداند شرط كاري را كه با آن چيز انجام مي دهد پاكي است , پـس اگر مثلا نداند كه بايد لباس نمازگزار پاك باشد , و با لباسي كه نجس شده نماز بخواند , نبايد انسان آن لباس را پاك بداند.



( پـنجم ) - آنكه نجس و پاك در نظر آن مسلمان فرق داشته باشد پس اگر او اعتنا به پاكي و نجسي ندارد نبايد انسان آن چيز را پاك بداند.



228- اگـر انـسـان يقين يا اطمينان پيدا كند كه چيزي كه نجس بوده پاك شده است يا دو عادل بر پاك شدن آن شهادت دهند و مورد شهادت آنان سبب پاك شدن باشد آن چيز پاك است , و همچنين است اگر كـسـي كـه چـيـز نجس در اختيار اوست بگويد آن چيز پاك شده و مورد اتهام هم نباشد , يا مسلماني چيز نجسي را آب كشيده باشد , اگر چه معلوم نباشد درست آب كشيده يا نه .



229- كـسـي كـه وكـيـل شده است لباس انسان را آب بكشد , اگر بگويد آب كشيدم و انسان به گفته او اطمينان پيدا كند آن لباس پاك است .



230- اگر انسان حالي دارد كه در آب كشيدن چيز نجس يقين پيدا نمي كند اگر به همان نحوي كه افراد متعارف آب مي كشند رفتار نمايد كفايت مي كند.