کد مطلب:1595 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:147

احكام كفالت


2331- كفالت آن است كه انسان متعهد شود كه هر وقت طلبكار بدهكار را خواست , به دست او بدهد و به كسي كه اين طور متعهد مي شود كفيل مي گويند.



2332- كـفـالـت در صورتي صحيح است كه كفيل بهر لفظي اگر چه عربي نباشد يا به عملي به طلبكار بـفهماند كه من متعهدم هر وقت بدهكار خود را بخواهي به دست تو بدهم و طلبكار هم قبول نمايد و بنابر احـتـيـاط رضايت بدهكار نيز در صحت كفالت معتبر است بلكه احتياط آن است كه او هم طرف عقد باشد يعني بدهكار و طلبكار هر دو كفالت را قبول كنند.



2333- كفيل بايد بالغ و عاقل باشد و او را در كفالت مجبور نكرده باشند و بتواند كسي را كه كفيل او شده حـاضر نمايد , و هم چنين بايد سفيه يا مفلس نباشد در صورتي كه حاضر كردن بدهكار مستلزم تصرف در مالش باشد.



2334- يكي از پنج چيز , كفالت را بهم ميزند : اول كفيل بدهكار را به دست طلبكار بدهد.



يا او خود تسليم طلبكار شود.



دوم طلب طلبكار داده شود.



سوم طلبكار از طلب خود بگذرد.



يا آن را به ديگري انتقال دهد.



چهارم بدهكار يا كفيل بميرد.



پنجم طلبكار كفيل را از كفالت آزاد كند.



2335- اگر كسي به زور بدهكار را از دست طلبكار رها كند , چنانچه طلبكار دسترسي به او نداشته باشد , كسي كه بدهكار را رها كرده , بايد او را به دست طلبكار بدهد يا طلب او را بپردازد.