کد مطلب:159735 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:78

تلاوت
شـاعـران روزگـار مـا، بـه (كـشـف) گـسـتـره هـايـي نـايـل آمـده انـد كـه حتّي در تصوّر بسياري از شعراي گذشته نمي گنجيد. وادي كربلا، وادي پـر رمـز و رازي اسـت كـه جـايْ جاي آن تجلّي گاه (مفاهيم ارزشي) است، مفاهيمي كه (برداشت) هاي بديعي را به شاعران دردآشنا، ارزاني مي دارد:



لب هاي وي، از داغ حكايت مي كرد؟

يا از عطش آب، روايت مي كرد؟!



گويي كه به عرش نيزه، از سوره عشق

هفتاد و دو آيه را تلاوت مي كرد! [1] .




[1] همان.