کد مطلب:163119 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:165

نقد نظريه
قدرت قاهره ي بني اميه، با شكست بي گانه بود و هيچ قدرتي نمي توانست با آن رويارويي كند. اين مطلبي است كه اثبات آن تأثير تمام در توفيق نظريه ي دفاع دارد.

درباره ي نظريه ي دفاع بايد دو نكته ي ديگر افزود:

الف) بعضي به غلط گفته اند كه امام حسين عليه السلام راهي جز پافشاري و تسليم نشدن پيش روي نداشت و به عبارت پافشاري آن حضرت از سر اجبار بود. يعني چون مي دانستند كه در هر حال، چه تسليم شوند و چه بر رأي منفي خود اصرار كنند، سرانجامي جز شهادت ندارند، از اين رو بالاجبار پافشاري را برگزيدند، نه از روي انتخاب و براي تأمين مصالح اسلامي، چنان كه در مباني ياد شده، تسليم ناپذيري و پا فشاري بر رأي منفي به انگيزه ي حفظ مصالح اسلام دانسته شد.

ولي چنان كه گفته شد، پافشاري امام حسين عليه السلام در پاسخ منفي به خواست حاكميت اموي، ناشي از عنايت به تأمين اسلام و امت اسلامي و به پشتوانه ي آزادگي ذاتي ايشان بوده است و از سر انتخاب صورت گرفت، نه اجبار. و تنها همين توضيح با شأن عظيم آن حضرت،


تناسب دارد. [1] .

پس امام حسين عليه السلام از سر انتخاب پافشاري در برابر خواسته هاي بني اميه را برگزيدند و به تدابير دفاعي روي آوردند.

ب) «تقيه» كه در اعتقادات شيعي جايگاهي استوار دارد، براي حفظ اسلام است نه مسلمان. حال اگر اسلام در خطر بود، مسلمان بايد خطر آن را به جان بخرد و بقاي مكتب را بر زندگي خود، ترجيح دهد. [2] .

از اين رو، ديگر مجالي براي اين سخن باقي نمي ماند كه تقيه


مي توانست امام عليه السلام را از خطر تعرضات دشمن مصون نگاه دارد و كار به تدابير دفاعي نكشد.

پذيرش حاكميت اموي ولو به صورت تقيه هيچ به مصلحت اسلام و مسلمانان نبود، بلكه سبب مي شد كه آن حاكميت بدون مواجهه با هيچ اعتراضي و حتي با كسب مشروعيت از رأي كساني چون امام عليه السلام به راه خود ادامه دهد و روزبه روز اسلام را به نابودي نزديك تر كند.

در اين موارد ديگر تقيه مشروع نيست.



[1] رك به بررسي تاريخ عاشورا، سخنراني هاي دكتر محمد ابراهيم آيتي، ص 89.

علاوه آن كه، بي ترديد به امام عليه السلام مصونيت و امنيت مي بخشيد، زيرا آزار و يا كشتن شخصي چون ابي عبدالله عليه السلام نه تنها هيچ مصلحتي را براي خلافت اموي تأمين نمي كرد، بلكه مشكلات و مسائل سياسي و نظامي ديگري را نيز براي آن پديد مي آورد.

پس اين گونه نبود كه چه با تسليم و پذيرش و چه بدون آن، سرانجامي جز شهادت براي امام حسين عليه السلام نبود، بلكه مي توانستند با پذيرش حاكميت اموي امنيت خود را تأمين كنند.

حال كه ديده مي شود حاكميت اموي را نمي پذيرد و به خاطر فراهم نبودن قوا براي مبارزه به تدابير دفاعي روي مي آورد، معلوم مي شود به دليل انتخاب و براي حفظ مصالح اسلام بوده است.

[2] براي كسب توضيح بيشتر، مطالعه ي كتاب زير سودمند است:

«الفوائد الفقهيه» ناصر مكارم شيرازي، ج 3، ص 41.