کد مطلب:18033 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:144

محمد، معلم توحيد
از اينجا، سخنان پيامبر به ابوذر شروع مي شود.رسول خدا، شاگردي ممتاز و گوشي پندنيوش و قلبي آگاه را در پيش و رو به رو دارد و مي داند كه پيام و سخنش بر دل خداشناس خواهد نشست.مي داند كه نصيحت و توصيه هايش، تباه نخواهد شد و هدر نخواهد رفت.

محمد «ص» و ابوذر، رو به روي هم اند. رسول خدا سخن مي گويد «ابوذر»، گوش جان را به اين چشمه سار زلال معرفت و تعليم گشوده است.

پيامبر، سخن را از «خدا» آغاز مي كند:

«اي ابوذر!

خدا را آنگونه عبادت كن كه گويا او را مي بيني.

اگر تو او را نمي بيني، او تو را مي بيند.

بدان كه سرآغاز عبادت و خداپرستي، «معرفت» و «شناخت» است. او قبل از هرچيز، «اوّل» است و چيزي پيش ‍ از او نبوده است.

او يكتايي است كه دوّمي ندارد.

پاينده اي است كه نهايت ندارد.

آسمانها و زمين و آنچه در آنهاست، پديد آمده از قدرت اوست.

او. «آگاه» و «توانا» است...» [1] .


[1] ا أ باذَرّ! اُعبُدِاللّهَ كَأ نَّك تَراهُ فإ نْ كُنتَ لا تَراهُ فإ نَّهُ يَراكَ. وَاعْلَمْ أ نَّ أ وَّلَ عِبادَةِ اللّهِ الْمَعْرِفةُ بِهِ فَهُوَ الا وَّلُ قَبْلَ كُلِّ شَيْءٍ، فَلا شَيْءَ قَبلَهُ، وَالْفَرْدُ فَلا ثانِيَ لَهُ، وَالْباقِي لا إ لي غايَةٍ، فاطِرُ السَّماواتِ و الاْ رْضِ وَما فِيهِما وَما بَيْنَهُما مِنْ شَيْءٍ وَهُوَ اللّهُ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ وَهُوَ عَلي كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرْ.