کد مطلب:18046 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:153

غرور، آفت نيكي
عمل را با چه بايد ارزيابي كرد؟

كار نيك، گاهي غرورآور است، پس زيان مي رساند. گناه كوچك، گاهي خوف آور است، پس زمينه نجات مي شود.

كلام رسول خدا «ص» چنين است:

«اي ابوذر!...

گاهي كسي «حسنه» اي انجام مي دهد و با تكيه بر آن، زشتيهايي را مرتكب مي شود.

و گاهي «سيّئه» اي مرتكب مي شود، ولي به خاطر ترس از خدا و خوفِ عقاب، در قيامت ايمن به صحنه مي آيد...» [1] .

آري... گاهي گناه، به بهشت مي برد، و طاعت، به آتش! و اين عجيب نيست...

بهتر است از زبان حبيب خدا، محمد «ص» بشنويم:

«اي ابوذر!...

گاهي بنده اي گناه مي كند. ولي به سبب همان، اهل بهشت مي شود.

پرسيدم (سئوال كننده: ابوذر)

چگونه، اي پيامبر؟

فرمود: اين گناه، هميشه «نصب العين» اوست و همواره از آن للّه للّه «توبه» مي كند و به خداوند پناه مي برد،... تا آنكه به بهشت درآيد...»

«اي ابوذر!...

زيرك، كسي است كه براي پس از مرگ، عمل كند و عاجز و ناتوان كسي است كه با پيروي از هواي نفس و خواهشهاي دل و آرزوهاي دور و دراز، عقب بماند...» [2] .


[1] يا أ باذر! إ نَّ الرَّجُلَ ليَعْمَلُ الْحَسَنةَ فَيَتَّكِلُ عَلَيْها وَيَعْمَلُ الُمحَقَّراتِ حتّي يأ تِيَ اللّهَ وَ هُوَ عَلَيْهِ غَضْبانُ وَإ نَّ الرَّجُلَ لَيَعْمَلُ السَّيِّئَةَ فَيَفْرُقُ مِنْها يَاءتْي اَّمِنا يَوْمَ الْقِيامَةِ.

[2] يا أ باذر! إ نَّ الْعَبْدَ لَيُذْنِبُ الذَّنْبَ فَيَدْخُلُ بِهِ الْجَنَّةَ، فَقُلْتُ: وَكَيْفَ ذلِكَ بَاءبِي اءَنْتَ وَ اءُمِّي يا رَسُولَ اللّه؟ قالَ: يَكُونُ ذلِكَ الذّنبُ نُصْبَ عَيْنَيْهِ تائِبا مِنْهُ فارّا إ لَي اللّهِ عزَّ وَجلَّ حَتّي يَدْخُلَ الْجَنَّةَ.

يا اءباذر! اَلْكَيِّسُ مَنْ دانَ نَفْسَهُ وَعَمِلَ لِما بَعْدَ الْمَوتِ والْعاجِزُ مَنِ اتَّبَعَ نَفْسَهُ وَهَواها و تَمَنّي عَلي اللّهِ عَزَّوَجَلَّ الاْ مانِيَّ.