کد مطلب:18047 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:154

زهد از ديدگاه محمد
دعوت رسول خدا«ص» به زهد، دعوت به حريّت و آزادگي و وارستگي است. اگر دنيا را هم نكوهش مي كند، در همين رابطه است.

ثروت، شريف است، ولي تا وقتي كه انسان را به غرور و استكبار و تباهي نكشد. مال، نعمت خداوند است؛ اما تا آنگاه كه طناب دست و پا نگردد و حرص، انسان را از انفاق و صدقه و ايثار، باز ندارد و خصلتهاي قاروني را در وجود انسان نروياند.

دنيا خوب است؛ ولي تا آنجا كه بار دوش انسان در حركت به سوي خدا نگردد. بلكه ره توشه صراطِ كمال شود.

همچنان كلام پيامبر در اين وادي سير مي كند. آن هم با عبد خالص و وارسته اي چون «ابوذر غفاري» كه عشق خدا و حق، در دلش جا گرفته و از «بردگي دنيا» به «بندگي خدا» رسيده است.

ابوذر مي گويد: پرسيدم:

يا رسول اللّه! زاهدترين مردم كيست؟ فرمود:

«آنكس كه گور و پوسيدگي بدن در قبر را فراموش نكند!

آرايشهاي اضافي دنيا را واگذارد و رها كند،

آنچه را مي ماند و «باقي» است، بر آنچه ناپايدار و «فاني» است، برگزيند،

و فردا را از روزها و عمر خويش به حساب نياورد (دل به آينده نبندد) و خود را در زمره مردگان بشمارد.

اي ابوذر!...

خداوند، نسبت به ثروت اندوزي به من وحي نكرده است.

ولي نسبت به تسبيح خدا و سجود و عبادت، فرمانم داده است.

و دستور داده كه: خدا را تا حدي و زماني عبادت كن، كه به يقين برسي!» [1] .


[1] منْ لَمْ يَنْسَ الْمَقابِرَ والْبِلي وَتَرَكَ فَضْلَ زِينَةِ الدُّنْيا واَّثَرَ ما يَبْقي عَلي ما يَفْني وَلَمْ يَعُدَّ غَدا مِن اءيّامِهِ وَعَدَّ نَفْسَهُ فِي الْمَوْتي. يا اءباذر! إ نّ اللّه تبارك و تعالي لم يُوحِ إ ليَّ اءنِ اجْمَعِ المالَ (إ لي المال) وَلكِنْ اءوحي إ ليَّ اءن سَبِّحْ بِحمْدِ ربّك وَكُنْ مِنَ الساجدينَ وَاعبُدْ رَبَّك حَتّي ياءتِيَك اليقينُ.