کد مطلب:18049 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:146

آزادگي در سايه زهد
پيامبر خاتم، كه براي امت خويش، دلسوز و مهربان و مربي و معلم است، مي خواهد پيروان خود را به رستگاري برساند. از اين رو، بينش آنان را درباره دنيا چنان تصحيح و ترسيم مي كند كه دنيا، مانع رسيدن به «فلاح» و كوشيدن در راه «آخرت» نگردد.

اين، همان «زهد» است. زهد، وارستگي و آزادگي است. رسول خدا«ص» نيز زهد را ملاك قرار مي دهد و آن را نشانه خير و نيكي خدا در حق انسان مي داند و مي فرمايد:

«اي ابوذر!...

هرگاه خداوند، نيت و اراده نيكي درباره بنده اي كند، او را به اين سه خصلت آراسته مي كند:

در دين، دانايش مي كند،

در دنيا، زاهدش مي سازد،

و نسبت به عيوب خويش، بصيرت و بينايي اش مي دهد.

اي ابوذر!...

هيچ كس در دنيا زهد نمي ورزد، مگر آنكه خداوند، حكمت را در قلبش مي روياند و گفتار حكيمانه را بر زبانش جاري مي سازد و او را به عيوب دنيا و به درد و درمان آن آگاه مي كند و از اين دنيا به سوي «دارالسلام»، به سلامت عبورش مي دهد!...»

اي ابوذر!...

«اگر برادري را ديدي كه در دنيا زهد مي ورزد، به سخنش گوش فرا ده، چرا كه به او حكمت تلقين مي شود...» [1] .


[1] يا اءباذر! إ ذا اءرادَ اللّهُ عَزَّ وَجَلَّ بِعَبْدٍ خَيْرا فَقَّهَهُ فِي الدِّينِ وَزَهَّدهُ فِي الدُّنْيا وَبَصَّرَهُ بِعُيوبِنَفِسْهِ.

يا اءباذر! ما زهِدَ عَبْدٌ فِي الدُّنْيا إ لاّ اءَنْبَتَ اللّهُ الْحِكْمةَ فِي قَلْبِهِ واءنْطَقَ بِها لِسانَهُ وَبَصَّرَهُ بِعُيوبِ الدُّنْيا وَدائِها وَدَوائِها و اءخْرَجَهُ مِنْها سالِما إ لي دارِ السَّلامِ.