کد مطلب:18051 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:151

دنياي كفاف يا وبال؟
«اي ابوذر!...

من از خداي متعال خواسته ام كه رزق و روزي دوستدارانم را در حدّ «كفاف» قرار دهد، و ثروت و اولاد دشمنانم را زياد كند.

اي ابوذر!

خوشا به حال آنان كه به دنيا بي رغبت اند و به آخرت شيفته و مشتاق! آنان كه زمين خدا را مسند خويش مي دانند و خاك را بستر، و آب آن را عطر! آنان كه «قرآن» و «دعا» را شعار و دثار (جامه زيري و رويين) قرار مي دهند و دنيا را به نحوي سپري مي كنند.

اي ابوذر...

كِشت آخرت، «عمل صالح» است و كشت دنيا، مال و اولاد...» [1] .

آري... دنياي كفاف، كه رفع نياز انسان را بكند، بال پرواز است؛ ولي ثروت زياد و اولاد، و بال زندگي، چرا كه انسان را به خود مشغول مي سازد و دلبستگيها را مي افزايد و انسان را از پرداختن به آخرت، باز مي دارد. براي كسي كه «هدف» را آخرت بداند، كمي ثروت و اولاد، مطلوب است، چرا كه از موانع كاهش مي يابد و ابزار «تعلّق»، كمتر مي شود.

زندگي گسترده و مال انبوه، هم در دنيا مشكلات دارد، هم در آخرت، حسابرسي دقيقتر و طولاني تري خواهد داشت. رسول خدا «ص» چگونه مي زيست و از متاع زندگي و دنيا چه داشت؟ وقتي ديده از جهان فروبست، به عنوان «ميراث» چه باقي گذاشت؟

ساده زيستي آن حضرت، سرمشق پيروان اوست.


[1] يا اءباذر! إِنِّي قَدْ دَعَوْتُ اللّهَ جَلّ ثَناؤ هُ اءنْ يَجْعَلَ رِزْقَ مَنْ يُحِبُّني كَفافا وَاءنْ يُعْطِيَ مَنْ يُبْغِضُنِي كَثْرةَ الْمالِ وَالْوَلَدِ.

يا اءباذر! طُوبي لِلزّاهِدِينَ فِي الدُّنْيا الرّاغِبِينَ فِي الاَّْخِرَةِ الَّذِينَ اتَّخَذُوا اءرْضَ اللّهِ بِساطا وَتُرابَها فِراشا وَماءَها طِيبا وَاتّخَذُوا كِتابَ اللّهِ شِعارا وَدُعاءهُ دِثارا، يَقْرِضُونَ الدُّنْيا قَرْضا.

يا اءباذر! حَرْثُ الاَّْخِرةِ الْعملُ الصّالِحُ وَحَرْثُ الدُّنْيَا الْمالُ وَالبَنُونَ.