کد مطلب:18052 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:150

دلهاي روشن
وقتي دل، روشن باشد، «ديدني»ها را خوب مي بيند و درك مي كند. اما دلهاي تاريك، به روي حقايق هستي بسته است و در ظلمتي وحشتزا به سر مي برد. پيامبر رحمت، به ابوذر غفاري، دراين باره مي فرمايد:

«اي ابوذر...

وقتي «نور»، به قلبي وارد شود، آن دل وسيع و گشاده مي شود.»

پرسيدم: اي رسول خدا «ص»، نشانه آن چيست؟

فرمود:

«روي آوردن به سراي جاودانگي

دوري گزيدن از سراي غرور

و آمادگي براي مرگ، پيش از فرا رسيدنش...» [1] .

دلهاي تيره و غافل، در برابر مرگ، غافلگير مي شوند، چرا كه آماده مواجهه با آن نيستند. از اين رو، از آن گريزانند و هراسان!

امّا دلهاي روشن، كه مسير آينده زندگي و حيات مستمر خويش را، متصل به آخرت مي دانند، مرگ را كليد گشايش ‍ آن در مي شمارند و پيش از رسيدن مرگ، چشم انتظار آمدنش هستند. از اين رو، دل به اين خانه موقتي نمي بندند كه دل كندن از آن هم دشوار شود، بلكه اميدشان به سراي ابدي آخرت است و براي آنجا رهتوشه برمي گيرند و آماده مي شوند.


[1] يا اءباذر! إ ذا دَخَلَ النُّورُ الْقَلْبَ انْفَسَحَ الْقَلْبُ وَاتَّسَعَ، قُلْتُ: فَما عَلامَةُ ذلِكَ بِاءبِي اءنْتَ وَاءُمِّي يا رَسُولَ اللّهِ؟ قال صل الله عليه و آله و سلم: اَلا نابَةُ إ لي دارِ الْخُلُودِ وَالتَّجافِي عَن دارِ الْغُرورِ وَالاِسْتِعْدادُ لِلْمَوْتِ قَبْلَ نُزُولِهِ.