کد مطلب:18054 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:151

عبرت از مرگ
مرگ، قويترين دلاوران و داناترين فرزانگان را به زانو درآورده است. شتري است كه در خانه همه كس مي خوابد. سرنوشت حتمي همه انسانهاست و هركس دير يا زود، در كام آن فرو خواهد رفت. از اين رو، نبايد چون غافلان بيخبر، بي اعتنا از كنار آن گذشت.

وقتي جنازها به گورستان برده مي شود، نمايشي است از حقيقتي بزرگ و حتمي كه در انتظار ما نيز مي باشد. پيامبر اسلام «ص» چنين تعليم مي دهد:

«اي ابوذر...

هنگام بردن جنازه ها، هنگام نبرد و هنگام تلاوت قرآن، صدايت را پايين بياور (و داد و فرياد راه مينداز).

اي ابوذر!... وقتي در پي جنازه اي راه مي افتي، عقل خود را در آن حال به كار بگير، بينديش و خشوع داشته باش و بدان كه تو هم به آن خواهي پيوست!

اي ابوذر!

هرچيزي كه فاسد شود، نمك دواي آن است، اگر نمك فاسد شود، درماني ندارد.

(هرچه بگندد نمكش مي زنند

واي به روزي كه بگنند نمك)

اي ابوذر!

دو ركعت، بطور معمول و متعارف، امّا از روي تفكر وآگاهانه، بهتر است از يك شب، شب زنده داري با دلي كه غافل و بي توجّه است...» [1] .


[1] يا اءباذر! اِخْفِضْ صَوْتَكَ عِنْدَ الْجَنائِزِ وَعِنْدَ الْقِتالِ وَعِنْدَالْقُرْاَّنِ.

يا اءباذر! إ ذا تَبِعْتَ جَنازَةً فَلْيَكُنْ عَقْلُكَ فِيها مَشْغُولا بِالتَّفَكُّرِ وَالْخُشُوعِ وَاعْلَمْ اءنَّكَ لاحِقٌ بِهِ.

يا اءباذر! اِعْلَمْ اءنَّ كلُّ شَي ءٍ إ ذا فَسَدَ فَالْمِلْحُ دَواؤُهُ فإ ذا فَسَدَ الْمِلْحُ فَلَيْسَ لَهُ دواءٌ.

يا اءباذر! رَكْعَتانِ مُقْتَصِدَتانِ فِي التَّفَكُّرِ خَيْرٌ مِنْ قِيامِ لَيْلَةٍ والْقَلْبُ ساهٍ.