کد مطلب:18059 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:139

زمينهاي شاهد
همه هستي، آيات خداوند است.

به اذن خدا، ذرّات جهان مي توانند از شعور برخوردار شوند و بر نيك و بد انسانها گواهي دهند. سرزميني كه گناهي در آن انجام گرفته و مكاني كه كار شايسته در آن شده است، همه و همه، شاهد اعمال انسانند و در روز داوري نيز، به گواهي خواهند آمد.

«اي ابوذر!...

هيچ كس نيست كه در قطعه زميني، پيشاني بر خاك سجود بگذارد؛ مگر آنكه آن زمين، روز قيامت به نفع او گواهي مي دهد.

هيچ منزل و ماءوايي نيست كه جمعي در آن فرود آيند؛ مگر آنكه آن منزلگاه، آنان را لعن مي كند يا برآنان درود مي فرستد (به تناسب عملشان در آنجا....)

اي ابوذر!...

هيچ صبح و شبي نيست و هيچ قطعه زميني نيست؛ مگر اينكه به همسايگانش ندا مي دهد:

آيا كسي بر تو گذشت كه خدا را ياد كند؟

آيا كسي از تو عبور كرد كه در سجود براي خدا، پيشاني بر تو نهد؟

برخي گويند: آري. بعضي گويند: نه! سرزميني كه جواب مثبت دهد، احساس فراخي وانبساط مي كند و خود را از زمين مجاور، برتر مي بيند...» [1] .

اگر انسان، در هر جا كه هست، توجه داشته باشد كه روزي زمين و زمان، فضا و محيط، به نفع يا ضرر او شهادت خواهند داد، حال و وضع ديگري خواهد داشت. اين احساس، مانع بسياري از خطاها و گناهان مي شود.

«اي ابوذر!...

وقتي مؤ مني از دنيا مي رود، زمين چهل روز بر او مي گريد». [2] .

آري... در احساس مكتبي اهل ايمان، تمام كائنات، از شعور خاصّ خود برخوردارند. همه آنچه در زمين و آسمانند، تسبيح گوي ذات پاك الهي اند، هرچند ما زبان تسبيح گويشان را نفهميم.

تسبيح گوي او نه بني آدمند و بس

هر بلبلي كه زمزمه بر شاخسار كرد.


[1] يا اءباذر! ما مِن رَجُلٍ يَجْعَلُ جَبْهَتَهُ فِي بُقْعَةٍ مِنْ بِقاعِ الاَْرْضِ إ لاّ شَهِدَتْ لَهُ بِها يَوْمَ الْقِيامَةِ. وَما مِنْ مَنزِلٍ يَنْزِلُهُ قَوْمٌ إ لاّ وَاءصْبَحَ ذلِكَ الْمَنْزِلُ يُصلّي عَلَيْهِمْ اءو يَلْعَنُهُمُ.

[2] يا اءباذر! إ نَّ الاْ رْضَ لَتَبْكِي عَلَي الْمُؤْمِنِ إ ذا ماتَ اءرْبَعِينَ صَباحا.