کد مطلب:18062 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:136

اَدب مسجد رفتن
عبادت، پاسخ به ندا و دعوت الهي است. خداوند، انسان را براي معرفت و عبادت آفريد و معبدِ مسلمين، «مساجد» است، و «مسجد» محل سجود و خاكساري در برابر حق ونهادن پيشاني بندگان در آستانِ جلال و كبرياي آفريدگار. از اين رو، حضرت رسول «ص» توصيه فرمود:

«اي ابوذر!...

هر كس دعوت الهي را اجابت كند (با عبادت و سجود) و مساجد خدا را نيكو آباد سازد، پاداش او از جانب خداوند، «بهشت» است.

(ابوذر مي گويد: عرض كردم: اي رسول خدا! پدر و مادرم فدايت! مساجد خدا را چگونه مي توان آباد كرد؟ فرمود:)

در مسجدها، نبايد صداها به جار و جنجال، بلند شود،

حرفهاي ياوه و باطل در آن زده نشود،

در مسجد، كار خريد و فروش و داد و ستد، انجام نگيرد،

تا وقتي در مسجدي، حرف و كار بيهوده را رها كن.

اگر چنين نكردي، در روز رستاخيز، جز خويشتن را سرزنش نكن!

اي ابوذر!...

تا هنگامي كه در مسجدي، خداوند به پاداش هر نفس كه در آن بر مي آوري، رتبه اي در بهشت، عطايت مي كند و فرشتگان حق بر تو درود مي فرستند و با هر دم برآوردنت، ده حسنه برايت نوشته مي شود و ده سيّئه و گناه از تو محو مي گردد. [1] .

اي ابوذر!... خداوند مي فرمايد:

بهترين بندگانم آنانند كه بخاطر من با همديگر دوستي و محبّت مي كنند، دلهايشان وابسته و پيوند خورده با «مساجد» است و در سحرها، اهل استغفار و تهجّدند. گاهي بخاطر اينان، عذاب را از زمينيان برمي گردانم!

اي ابوذر!...

در مسجد نشستن، بيهوده است، مگر براي يكي از اين سه كار باشد:

نماز گزاردن، ذكر خدا گفتن، علم آموختن!...» [2] .

آري... آبادي مساجد، به رعايت ادبِ عبّوديت و توجّه به خداوند است و به پايگاه شدنش براي ذكر و علم و فرهنگ و عرفان، نه فقط به كاشيكاريها، سنگفرشها، گنبد وگلدسته ها!....

آبادي مسجد به نماز و به دعاست

عمران وي از همّت و اخلاص شماست

آباد كن از نماز، تو خانه حق

شكرانه نعمت كه خدا داده تو راست

برگرديم به دنباله كلام نوراني رسول حق و پيامبر رحمت:


[1] يا اءباذر! مَنْ اءجابَ داعِيَ اللّهِ وَاءحْسَنَ عِمارَةَ مَساجِدِ اللّهِ كانَ ثَوابُهُ مِنَ اللّهِ الْجَّنَةُ. فَقُلْتُ: بِاءبِي اءنْتَ وَاءُمِّي يا رَسُولَ اللّهِ كَيْفَ يُعْمَرُ مَساجِدَ اللّهِ؟ قَال: لا يُرْفَعُ فِيها الاْ صْواتُ وَلايُخاضُ فِيها بِالْباطِلِ وَلايُشْتَري فِيها ولايُباعُ، فَاتْرُكِ اللَّغْوَ ما دُمْتَ فِيها، فإ نْ لَم تَفْعَلْ فَلا تَلُومَنَّ يَوْمَ الْقِيامةِ إ لاّ نَفْسَكَ.

يا اءباذر! إ نَّ اللّهَ تعالي يُعْطِيكَ مادُمْتَ جالِسا فِي الْمَسْجِدِ بِكُلِّ نَفَسٍ تَنَفَّسْتَ فِيهِ دَرَجَةً فِي الْجَنَّةِ وَتُصَلِّي عَلَيْكَ الْمَلائِكَةُ وَيُكْتَبُ لَكَ بِكُلِّ نَفَسٍ تَنَفَّسْتَ فِيهِ عَشْرُ حَسَناتٍ وَيُمْحي عَنْكَ عَشْرُ سَيِّئاتٍ.

[2] يا اءباذر! يَقُولُ اللّهُ تَبارَكَ وَ تَعالي: إ نَّ اءحَبَّ الْعِبادِ إ لَيَّ الْمُتَحابُّونَ مِنْ اءَجْلِي، اَلْمُتَعَلِّقَةُ قُلوُبُهمْ بِالْمَساجِدِ وَالْمُسْتَغْفِروُنَ بِالاْ سْحارِ، اءُولئِكَ إ ذا اءرَدْتُ بِاءهْلِ الاْ رْضِ عُقُوبةً ذَكْرُتُهُمْ فَصَرَفْتُ الْعُقُوبَةَ عَنْهُمْ.

يا اءباذر! كُلُّ جُلُوسٍ فِي الْمَسْجِدِ لَغْوٌ إ لاّ ثَلاثٌ: قِراءَةُ مُصَلٍّ، اءوْ ذِكرُ اللّهِ، اءوْ سائِلٌ عَنْ عِلمٍ.