کد مطلب:18068 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:73

ما درون را بنگريم و...
حساب ما با خدا، جداست.

ما در رفتار روزانه، بيشتر روي «اظهارات» و «ادعا»ها حساب باز مي كنيم. اما خداوند دانا، به نيتها وانگيزه ها واقف است و بر مبناي آن رفتار مي كند، نه گفته مدعيان! اين است كه پيامبر اكرم «ص» چنين مي فرمايد:

«اي ابوذر!...

خداي متعال مي فرمايد: من هرگز «سخن» خردمند و حكيم را نمي پذيرم، بلكه به همت و نيت دروني او مي نگرم.

اگر حال و هواي دروني و نيت باطني وي مورد پسند و رضايم باشد، سكوت او راهم للّه للّه «حمد» و «ذكر» به حساب مي آورم، هرچند سخني بر زبان نياورد!

اي ابوذر!...

خداوند، به صورتها و ظاهرهاي شما نمي نگرد،

و به اموال واقوال شما نگاه نمي كند. بلكه به دلها و اعمالتان مي نگرد. (آنگاه پيامبر به سينه خود اشاره نموده فرمود:)

اي ابوذر!... تقوا، در اينجاست، تقوا در اينجاست!...» [1] .

در گفتگوي موساي كليم با خداي كريم، درباره چوپاني كه با زبان ساده و عوامانه خود با خدا مناجات مي كرد، خداي متعال در پاسخ به سؤ ال حضرت موسي «ع» فرمود:

ما، درون را بنگريم و «حال» را

ني برون را بنگريم و «قال» را

حساب و كتاب خدا، با صداقت دروني و نيات باطني ماست، نه آنچه به زبان مي آوريم و مدعي هستيم! در ادامه مي فرمايد:

«اي ابوذر!...

تصميم به كار نيك بگير، هرچند موفق به عمل نشوي،

تا از غافلان محسوب نگردي!... [2] .

اي ابوذر!... مؤ من از چهار چيز بي نصيب است:

سكوت، كه آغاز عبادت است

تواضع براي خدا

به ياد خدا بودن در همه حال

كمي مال و ثروت...» [3] .

راستي كه چنين است، هر سخني، حسابي و مؤ اخذه اي دارد، پس مؤ من با سكوتش، پرونده عملش را سبكتر مي كند. هر عصيان و طغياني، معلول تكبر در برابر خدا و دستورهاي اوست، و مؤ من، فروتن است. گناه هم، زاييده لحظات غفلت است. و مؤ من در همه حال و همه جا، خدا را فراموش ‍ نمي كند.

و... كمي دارايي هم از جهاتي مايه سعادت است، چرا كه مال دنيا گرفتاري دارد، هم در آوردنش و هم در خرج كردنش، در حلالش حسابرسي است و در حرامش عقاب و مؤ اخذه!


[1] يا اءباذر! إ نَّ اللّهَ عَزَّ وَجَلَّ يَقُولُ: إ نِّي لَسْتُ كَلامَ الْحَكِيمِ اءتقَبَّلُ وَلكِنْ هَمَّهُ وَهَواهُ، فَإ نْ كانَ هَمُّهُ وَهَواهُ فِيما اءُحِبُّ وَاءرْضي جَعَلْتُ صَمْتَهُ حَمْدا لِي وَذِكْرا (وَوَقارا) وَإ نْ لَمْ يَتكلَّمْ.

يا اءباذر! إ نَّ اللّهَ تَبارَكَ وَتَعالي لا يَنْظُرُ إ لي صُوَرِكُمْ وَلا إ لي اءمْوالِكُمْ وَاءقْوالِكُمْ وَلكِنْ يَنظُرُ إ لي قُلُوبِكُمْ وَاءعْمالِكُمْ.

يا اءباذر! اَلتَّقْوي ههُنا، اَلتَّقْوي ههُنا، وَاءشارَ إ لي صَدْرِهِ.

[2] يا اءباذر! هِمِّ بِالْحَسَنةِ وَإ نْ لَمْ تَعْمَلْها لِكَيْلا تُكْتَبَ مِنَ الْغافِلِينَ.

[3] يا اءباذر! اءرْبَعٌ لا يُصِيبُهُنَّ إ لاّ مُؤْمِنٌ: الصَّمْتُ وَهُوَ اءوّلُ الْعِبادِة، وَالتَّواضُعُ للّهِ سُبْحانَهُ، وَذِكْرُ اللّهِتَعالي فِي كُلِّ حالٍ وَقَلِّةُ الشَّيْءِ يَعْنِي قِلّةَ الْمالِ.