کد مطلب:18070 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:132

غيبت يا تهمت؟
گناهان زبان، هم بزرگ و ويرانگر است، هم راحت و كم خرج! و چه زشت، اينكه انسان از طريق زبان، مفت و ارزان جهنمي شود و مهاري بر گفته هاي دوزخ آفرين خويش نتواند بزند. «غيبت»، يكي از اين گناهان است، و «تهمت»، سيّئه اي ديگر. رسول خدا «ص» هشدار مي دهد:

«اي ابوذر!...

از غيبت بپرهيز، همانا غيبت، شديدتر از «زنا» ست.»

ابوذر (با تعجب پرسيد) چرا بدتر، اي رسول خدا؟

حضرت فرمود: «چونكه زناكار، از معصيت خويش توبه مي كند و روي به درگاه خدا مي آورد، خداي بخشنده هم توّاب و آمرزنده است؛ ولي... غيبت، آمرزيده نمي شود، مگر آن كه فرد غيبت شده ببخشايد

اي ابوذر!...

دشنام دادن به مؤ من، فسق است؛ جنگيدن با مومن، كفر است، خوردن گوشت او (يعني غيبت كردن) از گناهان بزرگ، مال مؤ من نيز، همچون خون و جانش محترم است.»

ابوذر مي پرسد: غيبت چيست، يا رسول اللّه؟

حضرت پاسخ مي دهد:

«اينكه برادر ديني خود را بگونه اي ياد كني كه خوش نمي دارد.» للّه

مي پرسد: اگر آنچه مي گويد در او باشد، چه؟

پيامبر مي فرمايد:

«اگر آنچه مي گويي، در وي باشد، غيبت است و حرام. و اگر

در او نباشد، تهمت است!...» [1] .

دريغا... كه غيبت و تهمت، گناهي به اين عظمت، اين گونه ميان امّت محمّدي رواج داشته باشد و از آن پروا نكنند و مهمش نشمارند. نصايح حضرت رسالت، بيش از ابوذر، خطاب به ماست كه خويشتن را منتسب به آن والا تبار مي دانيم.


[1] يا اءباذر! إ يّاكَ وَالْغيبَةَ، فَإ نَّ الْغِيبَةَ اءشَدُّ مِنَ الزِّنا، قُلْتُ: يا رَسُولَ اللّهِ وَلِمَ ذلِكَ بِاءبِي اءنْتَ وَ اءُمِّي؟ قالَ: لاِ نَّ الرَّجُلَ يَزْنِي وَيَتُوبُ إ لَي اللّهِ فَيَتوُبُ اللّهُ عَلَيْهِ، وَالْغِيبَةُ لا تُغْفَرُ حَتّي يَغْفِرَها صاحِبُها.

يا اءباذر! سِبابُ الْمُؤْمِنِ فُسُوقٌ، وَقِتالُهُ كُفْرٌ، وَاءكْلُ لَحْمِهِ مِن مَعاصِي اللّهِ، وَحُرمَةُ مالِهِ كَحُرْمَةِ دَمِهِ. قُلْتُ: يا رَسُولَ اللّهِ وَمَا الْغِيبةُ؟ قالَ: ذِكْرُكَ اءخاكَ بِما يَكْرَهُ. قُلْتُ: يا رَسُول اللّهِ فَإ نْ كانَ فِيهِ ذاكَ الَّذِي يُذْكَرُ بِهِ؟ قالَ: اِعْلَم إ نَّكَ إ ذا ذَكَرْتَهُ بِما هُو فِيهِ فَقَد اغْتَبْتَهُ وَإ ذا ذَكَرْتَهُ بِما لَيْسَ فِيهِ فَقدْ بَهتَهُ.