کد مطلب:18071 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:127

دفاع زباني
زبان، تيغي است دو دم، مي تواند به گناه و تهمت و غيبت بچرخد، كه محصول آن شعله هاي جهنم است، و مي تواند به حق و دفاع از مظلوم گشوده شود، كه فرآورده اش نعمتهاي الهي و «اجر كريم» است. حضرت از غيبت و تهمت برحذر مي دارد، راه روشن را هم نشان مي دهد. مي فرمايد:

«اي ابوذر!...

هركس كه در برابر غيبتي كه از يك برادر مؤ من مي شود، از او دفاع كند، بر خداوند سزاوار است كه او را از آتش جهنم آزاد كند.»

«اي ابوذر!...

هركس كه نزد او برادر مسلمانش را غيبت كنند و او توانايي دفاع و ياري او راداشته باشد و ياريش كند، خداوند هم در دنيا و آخرت، به ياري او مي شتابد؛ امّا اگر اورا خوار دارد و دفاع زباني نكند (در حالي كه قدرت دفاع داشته باشد) خداوند هم او را خوار مي سازد، در دنيا و در آخرت!» [1] .

آيا اين چيزي جز «نهي از منكر»، در قالبي خاص است؟ غيبت از بدترين منكرات است كه به تحقير و رسوايي يك مؤ من مي انجامد، آنكه مي تواند جلوگيري كند، ولي كوتاهي كند، آگاهانه حقّي را زير پا نهاده، كه مي توانسته آن را روشن سازد. زبان، اگر نتواند (يا نخواهد) گوياي حق و مدافع مظلوم و مبيّن راستيها باشد، پس به چه كار مي آيد؟!...


[1] يا اءباذر! مَنْ ذَبَّ عَنْ اءخِيهِ الْمُسْلِمِ الْغِيبَةَ كانَ حَقّا عَلَي اللّهِ اءنْ يُعْتِقَهُ مِنَ النّار.

يا اءباذر! مَنِ اغْتِيبَ عِنْدَهُ اءخُوهُ الْمُسْلِمُ وَهُوَ يَسْتَطِيعُ نَصْرَهُ فَنَصَرَهَ نَصَرَهُ اللّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِي الدُّنْيا وَالاَّْخِرَة، فَإ نْ خَذَلَهُ وَهُوَ يَسْتَطِيعُ نَصْرَهُ خَذَلَهُ اللّهُ فِي الدُّنْيا وَالاَّْخِرَةِ.