کد مطلب:18072 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:121

هيزم كش دوزخ
خصومت ميان مؤ منان، به نفاق و نيرنگ و خيانت مي انجامد.

زبان ناسالم، نقش تباهي آفريني دارد و گفته هاي غرض آلود، فضا رامسموم و رابطه ها را تيره تر مي سازد.

بي شك، «سخن چيني» رشته هاي دوستي را خاكستر مي كند و دوچهره هاي منافق، ريشه صداقتها را قطع مي كنند و شاخه هاي صفا و دوستي را مي برند.

باز گرديم به كلام پاك نبوي، كه به ابوذر چنين توصيه مي فرمايد:

«اي ابوذر!...

هرگز «قتّات» به بهشت نمي رود. (ابوذر مي پرسد: قتّات كيست؟ مي فرمايد:)

سخن چين! آري، سخن چين در آخرت از عذاب الهي آسوده نيست.

اي ابوذر!...

هركس در دنيا دو چهره و دو زبانه باشد، در آخرت نيز، دو زبان از آتش خواهد داشت.

اي ابوذر!...

مجلسها و حرفها «امانت» است و افشاي راز برادرانت «خيانت»!» [1] .

آري... آنكه راز خويش را پيش تو مي گويد و سفره رازش ‍ را برايت مي گشايد، تو را امين و جوانمرد مي داند؛ وگرنه اسرار خود را بر تو نمي گفت. اگر نتواني اسرار ديگران را نگهداري، چه اميد و توقعي داري كه ديگران رازدار تو باشند؟

باز مي بينيم كه ماييم و اين زبان خطرناك كه اگر رهايش ‍ گذاريم، شعله ها مي فروزد و هستيها مي سوزاند، پس آن بهتر كه مهاري از «تقوا» بر آن بزنيم، تا هم خويش مصون بمانيم و هم ديگران، زيان نبينند.

رازداري، نشان مردانگي است و پرده دري، نامردي است،

گفتن هر سخني در هر جا

نبود شيوه مردان خدا

هر سخن جا ومقامي دارد

مرد حق، حفظ كلامي دارد.


[1] يا اءباذر! لا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ قَتّاتٌ، قُلْتُ: وَمَا الْقَتّاتُ؟ قالَ: الَّنمّامُ.

يا اءباذر! صاحِبُ النمِيمَةِ لا يَستَرِيحُ مِنْ عَذابِ اللّهِ عَزَّ وَجَلَّ فِي الاَّْخِرةِ.

يا اءباذر! مَنْ كانَ ذا وَجْهَيْنِ وَلِسانَينِ فِي الدُّنْيا فَهُوَ ذُو لِسانَيْنِ فِي النّارِ.

يا اءباذر! الَْمجالِسُ بِالاْ مانَةِ وَإ فْشاءُ سِرِّ اءخِيكَ خِيانَةٌ.