کد مطلب:18073 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:123

قهر و آشتي
بذر تفرقه و خصومت، در سرزمين «جدايي»ها پاشيده مي شود و بهره را شيطان مي برد، نه كس ديگر!

نبي مكرّم اسلام، مظهر محبت و مودّت و صفا بود، و امّت خويش را نيز به اين «وادي نوراني» سوق مي داد. هنوز كلام آن حضرت را در زشتي غيبت و تهمت و سخن چيني و دورويي و بدزباني به پايان نرسانده ايم، باز هم گوش جان به نصايح آن «اسوه صدق و صفا» مي سپاريم، كه مي فرمايد:

«اي ابوذر!...

كارهاي هفتگي مردم دنيا، همواره روزهاي «دوشنبه» و «پنجشنبه» بر خدا عرضه مي شود، خدا براي هر بنده مؤ مني مغفرت و رحمت مي آورد؛ مگر براي آن كه ميان او و برادرش دشمني باشد. كه آنگاه گفته مي شود: كارهاي اين دو را واگذاريد، تا وقتي با هم آشتي كنند (يعني عملشان به حساب نمي آيد...)

اي ابوذر!...

هرگز مبادا كه از برادر ديني ات جدايي كني، چرا كه اعمال با اين گونه مفارقتها و جداييها پذيرفته نيست.

اي ابوذر!...

تو را از قهر و مفارقت نهي مي كنم. اگر هم ناچاري، بيش از سه روز طول مده، كسي كه در حال قهر با برادر ديني اش، از دنيا برود، آتش برايش سزاوارتر است!» [1] .

جان به فداي رسول رحمت، كه همواره با كلام و رفتارش، سايه اي از محبت و صفا و روحي از اخوت و وفا بر سر امت و پيروان مي گسترد.


[1] يا اءباذر! تُعْرَضُ اءعْمالُ اءهْلِ الدُّنْيا عَلَي اللّهِ مِنَ الْجُمْعةِ إ لَي الْجُمْعَةِ فِي يَوْمِ الاْثْنَيْنِ وَالْخَمِيسِ فَيُسْتَغْفَرُ لِكُلِّ عَبْدٍ مُؤْمنٍ إ لاّ عَبْدا كانَتْ بَيْنَهُ وَبَيْنَ اءخِيهِ شَحْناءُ، فَيُقالُ: اُتْرُكُوا عَمَلَ هذَيْنِ حَتّي يَصْطَلِحا.

يا اءباذر! إ يّاكَ وَهِجْرانَ اءخِيك، فَإ نَّ الْعَمَلَ لا يُتَقَبَّلُ مَعَ الْهِجْرانِ.

يا اءباذر! اءنْهاكَ عَنِ الْهِجْرانِ، وَإ نْ كُنْتَ لا بُدَّ فاعِلا تَهْجُرُهُ فَوْقَ ثَلاثِةِ اءيّامٍ (كُملا)، فَمَنْ ماتَ فِيها مُهاجِرا لاِ خِيهِ كانَتِ النّارُ اءوْلي بِهِ.