کد مطلب:18074 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:129

كبر، بيماري روح
متكبران، براي جبران كمبود شخصيت، براي ديگران «قيافه» مي گيرند و خود را مهمتر از آنچه هستند، جلوه مي دهند.

باني تكبر، «ابليس»است و اهل كبر و «خودبزرگ بيني» اصحاب شيطانند.

حضرت رسول «ص» با اشاره به مظاهري از كبر، در نكوهش آن مي فرمايد:

«اي ابوذر!...

هركس دوست بدارد كه ديگران، در مقابل او به احترام بايستند، جايگاهش را در آتش دوزخ آماده سازد!

اي ابوذر!...

هركس بميرد، درحالي كه در دلش هموزن يك دانه ارزن «كبر» باشد، هرگز بوي بهشت را نخواهد شنيد، مگر آنكه پيش از مرگ، توبه كند...

اي ابوذر!... بيشتر دوزخيان، «مستكبران» اند.»

در اينجا، مردي پرسيد:

اي پيامبر! آيا كسي هست كه از «كبر»، رهايي يافته باشد؟ فرمود: «آري، هركس لباس پشمينه بپوشد، سوار بر الاغ شود، گوسفند بدوشد وبا بينوايان نشست و برخاست كند، از تكبّر نجات مي يابد.»

«اي ابوذر!...

هركس كه كالاها و اجناس خويش را، خود به دست گيرد و به خانه آورد، از كبر «مبرّا» مي شود.» [1] .

اينها فقط نمونه است و اشاره دارد به اينكه تكبر انسان، يا در «لباس» جلوه مي كند، يا در «مركب و ماشين» نمود مي يابد، يا در پرهيز انسان از كارهاي دستي و انجام امور شخصي خود، يا در رفت و آمد با سرمايه داران و مرفّهان بي درد و اشراف مستكبر حضرت موارد ديگري را بر مي شمارد:

«اي ابوذر!...

هركس از روي تكبّر، لباس بلند (كه روي زمين كشيده شود) بپوشد، خداوند در قيامت به او نظر رحمت نمي افكند.

اي ابوذر!...

هركس دامان لباسش را كوتاه بگيرد (كه روي زمين كشيده نشود) و با دست خود، كفش خود را بدوزد و چهره بر خاك نهد، از «تكبّر» ايمن مي شود.

اي ابوذر!...

هركس دو جامه دارد، يكي را خود بپوشد، ديگري را به برادر ديني اش بپوشاند.» [2] .


[1] يا اءباذر! مَنْ اءحَبَّ اءنْ يَتَمَثَّلَ لَهُ الرِّجالُ قِياما فَلْيَتَبَوَّاءْ مَقْعَدَهُ مِنَ النّارِ.

يا اءباذر! مَنْ ماتَ وَفِي قَلْبِهِ مِثْقالُ ذَرَّةٍ مِن كِبْرٍ لَمْ يَجِدْ رائِحَةَ الْجَنَّةِ إ لاّ اءنْ يَتُوبَ قَبْلَ ذلِكَ.

يا اءباذر! اءكْثَرُ مَنْ يَدْخُلُ النّارَ الْمُستَكْبِرُونَ. فَقالَ رَجُلٌ: وَهَلْ يَنْجُو مِنَ الْكِبْرِ اءحَدٌ يا رَسُولَ اللّهِ؟ قالَ: نَعَمْ، مَنْ لَبِسَ الصُّوفَ وَرَكِبَ الْحِمارَ وَحَلِبَ الشّاةَ وَجالَسَ الْمَساكِينَ.

يا اءباذر! مَنْ حَمَلَ بِضاعَتَهُ فَقَدْ بَرِئ مِنَ الْكِبْرِ (يَعنْي ما يَشْتَرِي مِنَ السُّوقِ).

[2] يا اءباذر! مَنْ جَرَّ ثَوْبَهُ خُيَلاءَ لَمْ يَنْظُرِ اللّهُ عَزَّ وَجَلَّ إ لَيْهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ....

يا اءباذر! مَنْ رَفَعَ ذَيْلَهُ وَخَصَفَ نَعْلَهُ وَعَفَّرَ وَجْهَهُ فَقَدْ بَرِئ مِنَ الْكِبْرِ.

يا اءباذر! مَنْ كانَ لَهُ قَمِيصانِ فَلْيَلْبَسْ اءحَدُهُما وَلْيُلْبِسِ الاَّْخَرَ اءخاهُ.