کد مطلب:18077 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:127

فرهنگ ابراهيمي
ابوذر، كه از اين سؤ ال و جواب لذّت و بهره مي بُرد و بينش ‍ و ايمان خود را مي افزود، فرصت را مغتنم شمرده، از رسول خدا «ص» پرسيد:

اي پيامبر، در «صُحُف ابراهيم» چه بوده است؟ فرمود:

«تمامش مَثَل و حكمت بود. از جمله چنين بود: من تو را نفرستادم كه دنيا بيندوزي، بلكه تو را فرستادم، تا دعاي مظلوم را از سوي من پاسخ دهي، و خواسته اش ‍ را برآوردي. [1] .

و نيز در «صحف ابراهيم» چنين بود:

«عاقل، تا خِرد خود را مغلوب نفس نساخته، سزاوار است اوقات خود را چنين تقسيم كند: ساعتي براي مناجات با پروردگار، ساعتي براي انديشه درباره آفريده ها و صنايع بديع خدا در خلقت، ساعتي، انديشه به اينكه چه كرده و چه پيش فرستاده است (محاسبه نفس) و ساعتي نيز به كارهاي حلال و نيازهاي مباح خود، از خوردن و نوشيدن بپردازد.

و... عاقل بايد در يكي از اين سه راه بكوشد:

توشه گيري براي آخرت

تاءمين معاش و زندگي

لذتهاي غيرحرام.

و... عاقل بايد به زمان خود بصير و بينا باشد، به كار خويش بپردازد، زبان خود را نگه دارد، هركس كه «حرف زدن» خود را از «اعمال خويش» به حساب آورد، سخنش كاسته خواهد شد، مگر آنچه كه به كارش مربوط شود.» [2] .


[1] إ نّي لَمْ اءبْعَثْكَ لِتَجْتَمِعَ الدنيا بَعْضَها علي بَعضٍ وَلكِنّي بَعَثْتُكَ لِتَرُدَّ عَنّي دَعْوَةَ المظلومِ.

[2] عَلَي الْعاقِلِ مالَمْ يَكُنْ مَغْلُوبا عَلي عَقْلهِ اءنْ يَكُونَ لَهُ ثَلاثُ ساعاتٍ: ساعَةٌ يُناجِي فِيها رَبَّهُ، وَساعةٌ يُفَكِّرُ فِيها فِي صُنْعِ اللّهِ تَعالي، وَساعةٌ يُحاسِبُ فِيها نفسَهُ فيما قَدَّمَ وَاءخَّرَ، وَساعَةٌ يَخْلُو فِيها بِحاجَتِهِ مِنَ الْحَلالِ مِنَ المَطْعَمِ وَالْمَشْرَبِ. وَعَلَي الْعاقِلِ اءنْ يَكُونَ ظاعِنا إ لاّ فِي ثَلاثٍ: تَزَوُّدٍ لِمَعادٍ، اءوْ مَرَمَّةٍ لِمَعاشٍ، اءو لَذَّةٍ فِي غَيْرِ مُحَرَّمٍ. وَعَلَي الْعاقِلِ اءنْ يَكُونَ بَصِيرا بِزَمانِه، مُقْبِلا عَلي شَاءْنِهِ، حافِظا لِلِسانِهِ. وَمَنْ حَسِبَ كَلامَهُ مِنْ عَمَلِهِ قَلَّ كَلامُهُ إ لاّ فِيما يَعْنِيهِ.