کد مطلب:183078 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:143

استحكام اعتقاد قبل از خدمت
«و اما حق الصدقة فان تعلم انها ذخرك عند ربك و وديعتك التي لاتحتاج الي الاشهاد فاذا عملت ذلك كنت بما استودعته سرا اوثق بما استودعته علانية و كنت جديرا ان تكون اسررت اليه امرا اعلنته و كان الامر بينك و بينه فيها سرا علي كل حال و لم يستظهر عليه في ما استودعته منها باشهاد الاسماع و الابصار عليه بها كانها اوثق في نفسك لا كانك لاتثق به في تادية وديعتك اليك;

اما حق صدقه و زكاتي كه مي دهي اين است كه بداني آن، پس اندازي است نزد پروردگارت و امانتي است كه شاهد نمي خواهد. وقتي چنين باوري داشتي، بر آنچه در نهان به امانت مي گذاري، بيشتر اطمينان خواهي داشت تا آنچه آشكارا مي دهي. و خود را سزاوار خواهي ديد تا آنچه را كه مي خواهي در نظر ديگران به خدا بسپاري، در نهان بسپاري و در هر حال به عنوان رازي نهفته بين تو و او باشد و حتي در اين امانتي كه به او مي سپاري، از گوشها و چشمها - به دليل اعتماد بيشتر به اينها و نه به آن جهت كه در بازپرداخت امانت به خدا اعتماد نداري - به عنوان شاهد و گواه پشتيباني نخواهي.» [1] .


[1] همان، ص 259.