کد مطلب:212950 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:158

تقيه، عزيمت است نه ترخيص
با توجه به اين كه عمل به تقيه و يا ترك آن بستگي به تشخيص فرد گرفتار دارد ديگر جايي براي توهم باقي نمي ماند كه گفته شود «تقيه، ترخيص است نه عزيمت» و حال آن كه اهل سنت تقيه را ترخيص مي دانند. [1] منشأ اين توهم آن است كه آنها تقيه را يك وظيفه و حكم تكليفي نمي دانند، بلكه آن را يك عمل مباح تلقي مي كنند. در صورتي كه حفظ نفس، از اهم تكاليف است و مؤمن همان گونه كه وظيفه دارد نماز بخواند، موظف است خود را از خطر مصون بدارد. امام صادق عليه السلام در تفسير آيه شريفه «ولا تلقوا بايديكم الي التهلكة»، با دست خود، خويش را به هلاكت نيندازيد [2] ؛ مي فرمايد: اين آيه مربوط به تقيه است. [3] .

با توجه به اين كه حكم در آيه، نهي است و نهي از نظر اصولي، ظهور در حرمت دارد. پس تقيه يك حكم تكليفي است نه اين كه ترخيص و اباحه باشد و اگر افرادي مانند ميثم تمار و عبد بن حذافه و شخص گرفتار مسيلمه كذاب به تقيه عمل نكردند، دليل بر نقض تكليفي تقيه نيست؛ زيرا تشخيص عمل به تقيه، مانند هر تكليف ديگري، به علم خود مكلف مربوط مي شود و آنها وظيفه خود را آن گونه تشخيص دادند كه عمل كردند. [4] .


[1] الكشاف، ص 637.

[2] بقره / 195.

[3] وسائل الشيعه، ج 11، ص 467.

[4] ر.ك: مقاله تقيه و جايگاه آن در احكام عبادي و حقوقي.