کد مطلب:212951 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:160

حد نهايي تقيه
بايد دانست كاربرد تقيه كه در جهت مصلحت مؤمنان و مسلمانان جعل شده است، داراي حدي است كه فراتر از آن جايز نخواهد بود؛ به اين معنا كه تقيه براي حفظ جان، آرمان و عقيده تجويز شده است. حال اگر تقيه كارايي خود را از دست بدهد و دشمن به گونه اي شرير و ستمكار باشد كه در هر حال قصد نابودي مؤمن را داشته باشد، در آنجا تقيه جايز نيست، بلكه بايد مقاومت كرد. امام باقر عليه السلام در اين باره مي فرمايد:

«انما جعل التقية ليحقن بها الدم فاذا بلغ الدم فليس تقية؛ همانا تقيه قرار داده شده است براي اينكه خون ها مصون بماند، پس هرگاه كار به قتل و خونريزي كشيد، ديگر تقيه روا نيست.» [1] .

يعني اگر وضعيت به گونه اي باشد كه مؤمن و مسلمان با دشمن مماشات كنند يا نكنند، در هر حال كشته مي شوند، در اين صورت تقيه جايز نيست و اگر در تاريخ مي خوانيم كه افرادي به رغم حكم تقيه، با دشمن مدارا نكرده و كشته شده اند، بر اين اساس است؛ يعني براي آنها ثابت گرديده بود كه دشمن در هر حال آنها را خواهد كشت، از اين رو تقيه نكرده و در جهاد با دشمن كشته شده اند. به عنوان نمونه، در ماجراي شهادت امام حسين عليه السلام، براي آن حضرت ثابت شده بود كه يزيد به هر صورت او را به شهادت خواهد رساند، لذا آن حضرت تقيه نكرد.


[1] وسائل الشيعه، ج 11، ص 483.