کد مطلب:212957 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:151

تقيه فقهي
«فقه شيعه» در دوران 34 ساله امامت امام صادق عليه السلام به نقطه اوج بالندگي و شكوفايي خود رسيد، به گونه اي كه به «فقه جعفري» معروف شد. روايات فقهي تقيه اي نيز رشد روز افزوني پيدا كرد. گستردگي تقيه و روايات تقيه اي به گونه اي بود كه بعضي از ياران در استفتاي مكاتبه اي خود تصريح مي كنند كه مسأله تقيه در ميان نيست و خواستار بيان حكم در حالت عادي مي شوند؛ [1] از جمله:

1.ابوبصير از امام صادق عليه السلام درباره جواز سجده بر گليم مي پرسد و امام عليه السلام جواب مي دهد: «اذا كان في تقية فلابأس به؛ اگر در حالت تقيه باشد، اشكالي ندارد.» [2] .

2.امام صادق عليه السلام درباره كيفيت برگزاري نماز خود با اهل سنت چنين مي فرمايد: «فاما أنا فاُصَلي معهم و اريهم اني اسجد و مااسجد؛ من با آنان نماز مي خوانم و چنين وانمود مي كنم كه سجده مي نمايم، در حالي كه سجده نمي كنم.» [3] .

3.امام صادق عليه السلام در روايتي سوگند دروغين به جهت تقيه را مجاز شمرده و براي شكستن آن كفاره اي قائل نمي شوند: «لاحنث و لاكفارة علي من حلف تقية يدفع بذلك ظلماً عن نفسه؛ كسي كه به جهت تقيه و براي دفع ظلم از خود، سوگند بخورد (و بعد خلاف آن عمل كند) اين سوگند شكسته نمي شود و كفاره اي ندارد.» [4] .


[1] همان، ج 3، ص 251، ح 4.

[2] همان، ص 596، ح 3.

[3] همان، ج 5، ص 385، ح 8.

[4] بحارالانوار، ج 75، ص 394، ح 10.