کد مطلب:217 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:153

دفاع و امر به معروف و نهي از منكر
احكام دفاع



مسأله 2411ـ دفاع بر همه مسلمانان در برابر هجوم دشمنان به كشورهاي اسلامي و مرزهاي آن واجب است و منحصر به كشوري نيست كه انسان در آن زندگي مي كند، بلكه همه مسلمين دنيا بايد در برابر هجوم اجانب به كشورهاي اسلامي يا مقدّسات مسلمانان مدافع يكديگر باشند، خواه از طريق بذل مال يا جان يا هر وسيله ديگر، و در اين امر احتياج به اذن حاكم شرع نيست، ولي براي نظم و هماهنگي برنامه هاي دفاعي بايد در صورت امكان فرمانده يا فرماندهان آگاه و مورد اعتمادي را با نظر حاكم شرع تعيين كنند.



مسأله 2412ـ هرگاه مسلمانان از اين بيم داشته باشند كه اجانب نقشه استيلا بر ممالك اسلامي را كشيده و بدون واسطه يا به واسطه عمّال خود از داخل يا خارج آن را عملي كنند بر همه مكلّفين واجب است به هر وسيله اي كه امكان دارد در برابر آن بايستند و از ممالك اسلامي دفاع كنند.



مسأله 2413ـ اگر به واسطه توسعه نفوذ سياسي يا اقتصادي و تجاري بيگانگان، خوف آن باشد كه آنها بر ممالك اسلامي تسلّط پيدا كنند، بر همه واجب است كه از نفوذ آنان جلوگيري نموده، ايادي آنها را قطع كنند، همچنين در مورد برقرار ساختن روابط سياسي با دولتهاي غير اسلامي بايد طوري باشد كه موجب ضعف و ناتواني مسلمين يا اسارت آنها در چنگال بيگانگان يا وابستگي اقتصادي و تجاري نگردد.









[472]



امر به معروف و نهي از منكر



مسأله 2414ـ امر به معروف و نهي از منكر بر تمام افراد عاقل و بالغ با شرايط زير واجب است: 1ـ كسي كه مي خواهد امر و نهي كند بايد يقين داشته باشد كه طرف مقابل مشغول انجام حرام يا ترك واجبي است. 2ـ احتمال دهد كه امر و نهي او اثردارد، خواه اثر فوري داشته باشد يا غير فوري، كامل يا ناقص، بنابراين اگر بداند هيچ اثر نمي كند واجب نيست. 3ـ در امر و نهي او مفسده و ضرري نباشد، پس اگر بداند يا خوف اين باشد كه امر يا نهي او، ضرر جاني يا عرضي و آبرويي يا مالي قابل توجّه نسبت به او يا بعضي از مؤمنين مي رساند واجب نيست، ولي اگر معروف و منكر از اموري باشد كه شارع مقدّس اسلام اهمّيّت زيادي به آن مي دهد (مانند حفظ اسلام و قرآن و استقلال ممالك اسلامي، يا حفظ احكام ضروري اسلام)، بايد اعتنا به ضرر نكند و با بذل جان و مال در حفظ آنها بكوشد.



مسأله 2415ـ هرگاه بدعتي در اسلام واقع شود (مانند منكراتي كه دولتهاي ناصالح به نام اسلام انجام مي دهند) بر همه، مخصوصاً علماي دين واجب است حق را اظهار و باطل را انكار كنند و اگر سكوت علماي دين موجب هتك مقام علم، يا سوء ظنّ به علماي اسلام شود، اظهار حق به هر نحوي كه ممكن باشد واجب است، هرچند بدانند تاثير نمي كند.



مسأله 2416ـ هرگاه احتمال صحيح داده شود كه سكوت، سبب مي شود كه عمل منكري معروف، يا عمل معروفي منكر شود، بر همه مخصوصاً علماي اسلام واجب است كه حق را اظهار و اعلام كنند و سكوت جايز نيست.



مسأله 2417ـ هرگاه سكوت علماي اسلام يا غير آنها موجب تقويت ظالم يا تأييد او شود، يا سبب جرأت او بر ساير محرّمات گردد، واجب است اظهار حق و انكار باطل كنند، هر چند تأثير فوري نداشته باشد.









[473]



مسأله 2418ـ اگر داخل شدن بعضي از مؤمنين يا علماي اسلام در دستگاههاي ظلمه سبب جلوگيري از مفاسد يا منكراتي شود واجب است قبول اين كار، مگر آن كه مفسده مهمتري در آن باشد، مثل اين كه باعث سستي عقايد مردم، يا سلب اعتماد آنها از علماي دين گردد كه در اين صورت جايز نيست.



مسأله 2419ـ امر به معروف و نهي از منكر مراتبي دارد كه بعضي از اين مراتب، احتياج به اجازه حاكم شرع ندارد و بعضي دارد، آنچه احتياج به اجازه حاكم شرع ندارد همان امر به معروف با زبان و دل و نصيحت كردن يا اعراض و بي اعتنايي و ترك مراوده نمودن است و اگر تأثير نكرد جايز است با كلمات تند و خشن كه خالي از گناه باشد يا با توسّل به زور، به اين طريق كه جلو فرد گنهكار را بگيرد، يا وسايل گناه را از دسترس او خارج سازد، اقدام نمايد ولي اگر براي امر به معروف و نهي از منكر لازم شود كه متوسّل به ضرب و جرح يا اتلاف اموال و بالاتر از آن گردد در اين صورت هيچ كس بدون اجازه حاكم شرع حقّ اقدام ندارد، بلكه بايد اصل كار و مقدار و اندازه آن طبق ضوابط اسلامي با نظر حاكم شرع تعيين گردد.