کد مطلب:224129 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:135

محيط علم و ادب در عصر امويين
حزب اموي چون ريشه آن ها در محيط تجارب و اقتصاد رشد و نمو كرده بود - اهل علم و فضيلت نبودند ادب و عقل آن ها فقط در شعر و تجمل و ثروت تجلي داشت.

مضامين نظم و نثر آن ها به حكايات و قصص سخيف دوره جاهليت آميخته و حاكي تعصب نابخردانه آن دوره بود - فقط در اواخر دوره اموي برخي از كتب طبي به نقل ابن ابي اصيبعه به وسيله حارث بن كلده نقل به عربي شد [1] آن هم به همت عمر بن عبدالعزيز بود كه بايد حساب او را از حزب اموي جدا سازيم در خطبه و ادب هم بيشتر روي سياست حزبي و جلب منافع و دفع مضار طبقه اي بود از شهوات و تمايلات و غرورهاي جاهلانه و تعصبات بي خردانه و تفاخرات به تظاهر فحشاء و منكرات در مجالس رسمي از شراب و قمار و رقص و موسيقي دور ميزد و بايد گفت دوره اي ننگ آورتر از حكومت اموي براي اسلام نبود كه در مدت حدود 80 سال مرتكب هر فحشاء و منكري شده و سد انتشار معارف دين و آموزش روش مقدس اسلام شدند.


[1] عصر المأمون ص 45 ج 2.