کد مطلب:275859 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:158

خواجه نصيرالدين طوسي
مقصود از توكل، اين است كه بنده، همه آنچه را از او سر مي زند و برايش رخ مي دهد، به خداوند متعال بازگزارد. چون معلوم است كه خداوند بر همه چيز قادر و تواناست. و هر چيز را به نيكوترين و كاملترين صورت انجام مي دهد. بنده بايد، چون كار را به خداي بازهشت، به آنچه خداوند كرد راضي و خشنود باشد. اما بنده، با اين همه، بايد خود، درباره همان چيزي نيز كه به خداوند واگذاشته تلاش كند و بكوشد. نهايت، خودش و قدرت و اراده و كارش را از اسباب و شروطي بداند كه موجب تعلق قدرت و اراده خداوند به وقوع شي ء مي شود كه در حق او انجام داده است. و اين است معناي لا جبر و لا تفويض، بل امر بين امرين. [1] .



[ صفحه 100]




[1] سفينه البحار، ج 2: 683 - 682 قال المحقق الطوسي: المراد بالتوكل ان يكل العبد جميع ما يصدر عنه و يرد عليه، الي الله تعالي، لعلمه، بانه اقوي و اقدر، و يصنع ما قدر عليه علي وجه احسن و اكمل. ثم يرضي بما فعل، و هو مع ذلك يسعي و يجتهد فيما و كله اليه، و يعد نفسه و قدرته و عمله و ارادته من الاسباب و الشروط المخصصه لتعلق قدرته - تعالي - و ارادته، بما صنعه بالنسبه اليه... و من ذلك يظهر معني لا جبر و لا تفويض، بل امر بين امرين.