کد مطلب:275868 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:141

آرتور كستلر
فرضيه و اميد من ظهور خلق الساعه ايمان نوين است، كه روح تشنه آدمي را سيراب مي كند، بدون اينكه مغز او را به دو منطقه تقسيم نمايد. و رابطه اي كه به وسيله آن از وجدانش تغذيه مي كند مرتب و منظم كند... اين ايمان، بدون اينكه مخالف تعقل باشد، تعقل و تفكر را به خود محدود خواهد كرد. آيا انتظار و اميد به مذهبي كه مباني آن ابدي بوده و در عين حال كهنه و قديمي هم نباشد، و رهبر قواي اخلاقي ما بوده



[ صفحه 156]



و طرز تفكر را به ما بياموزد، و تماس ما را با قواي ما فوق الطبيعه برقرار كند، و ضمنا از تعقل ما نيز جلوگيري ننمايد، اميد و توقع بيموردي است؟ [1] .


[1] نبرد زندگي - مجله، سال اول، شماره 23:9 نيز ايدئولوژي الهي و پيشتازان تمدن:269 به بعد.