کد مطلب:276873 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:72

گواهي تاريخ و حديث
مرحوم علامه مجلسي اعلي الله مقامه در كتاب پرارج «بحارالانوار» درباره ي اين مطلب كه علي عليه السلام پرچمدار رسول خدا صلي الله عليه و اله بوده است مي نويسد:

مالك بن دينار از سعيد بن جبير پرسيد، پرچمدار رسول خدا صلي الله عليه و اله چه كسي بود؟

جواب داد: علي ابيطالب عليه السلام. [1] .و در روايت ديگري از تاريخ طبري، و بلاذري. و صحيح مسلم و بخاري چنين نقل كرده است كه: چون رسول خدا صلي الله عليه و اله اراده فرمود براي جنگ «بدر» بيرون برود، هر گروهي از مسلمانان براي خود پرچمي را انتخاب نمودند، پرچم «حمزه» سرخ رنگ، و پرچم «بني اميه» سبز رنگ، و پرچم علي بن ابي طالب عليه السلام «زردرنگ» و پرچم پيامبر صلي الله عليه و اله سفيد رنگ بود. [2] .

و در جنگ «خيبر» موقعي كه آن حضرت فرمود: «لأعطين الراية غدا رجلا يفتح الله علي يديه، يحب الله و رسوله، و يحبه الله و رسوله»؛ «اين پرچم را فردا بدست كسي خواهم داد كه او خدا و پيغمبر خدا را دوست مي دارد، و خدا و پيغمبرش هم او را دوست مي دارند، و او برنمي گردد مگر اينكه فاتح و پيروز باشد» اين پرچم را بدست علي عليه السلام داد. [3] .

از ديدگاه تاريخ و حديث، مسلم است كه بكار بردن پرچم و برافراشته داشتن آن به هنگام جنگ و نبرد پيوسته در طول تاريخ چه پيش از ظهور اسلام و چه بعد از آن همچنان ادامه داشته است و حتي در تاريخ آمده است كه در زمان اميرمؤمنان عليه السلام نيز در جنگ جمل و صفين، فرزند آن بزرگوار بنام «محمد بن حنفيه» پرچمدار و صاحب رايت آن حضرت بوده است. [4] .

در حادثه ي خونين كربلا، نيز سمت پرچمداري «حسين بن علي عليه السلام» به عهده ي برادر رشيد و شجاع و فداركارش «قمر بني هاشم» حضرت ابوالفضل العباس عليه السلام بوده و پس از



[ صفحه 148]



آن نيز حتي كساني كه براي برانداختن نظام ظالمانه «بني اميه» و پي ريزي حكومت ستمگرانه ي «بني العباس» قيام كردند، مانند- ابومسلم خراساني و ياران او كه مردم را عليه بني اميه شوراندند- هر چند كه اهل حق نبودند- ولي بهرحال علامت ويژه و نشانه ي مخصوص داشتند كه نشانه ي حركتشان همان پرچم هاي سياه بوده است.در هر صورت: در هر دوره و زماني، هر دولت و كشوري كه نغمه ي استقلال و آزادي را سر داده است و هر گونه قيام و انقلابي كه در جهان بوقوع پيوسته است و هر گروهي كه زمام امور چند روزه ي دنياي ناپايدار را بدست گرفته اند، خواه و ناخواه داراي علامت ويژه و نشانه ي مشخصي كه آنها را از ساير دولتها و كشورها متمايز سازد، بوده اند.


[1] بحارالانوار ج 42، ص 60.

[2] همان مدرك و همان صفحه.

[3] بحارالانوار ج 42، ص 60.

[4] مجالس المؤمنين ج 1، ص 275، ط- اسلاميه، سال 1354 شمسي.