کد مطلب:276975 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:79

معناي حديث
اين حديث كه درباره ي سيدحسني، از امام باقر عليه السلام روايت شده، و صاحب كتاب «صراط المستقيم» آنرا بطور خلاصه نقل كرده است با آنكه بگفته ي خود مؤلف، همان حديث غيبت شيخ طوسي عليه الرحمه مي باشد، با اينحال آنگونه كه ملاحظه نموديد هم از نظر عبارت و هم از نظر معنا با نقل مرحوم «طوسي» فرق بسيار دارد. زيرا آنچه از عبارت حديث «شيخ» استفاده مي شود دو مطلب است.

مطلب اول آنكه: رهبري پرچمها در طول دوران جنگ به عهده ي سيدحسني، و حسيني، (يعني: حضرت مهدي عليه السلام) است، و پس از آنكه هر دو بكوفه رسيدند حسني پرچمها را به حضرت مهدي عليه السلام تسليم مي كند.

و مطلب دوم آنكه: حسني و حسيني، دو نفر «سيد» هستند كه اين دو با كمك و مساعدت يكديگر پرچمها را از شرق و ايران، رهبري مي كنند و پس از آنكه سپاهيان ايران برهبري سيدحسني وارد كوفه گرديد و حضرت مهدي عليه السلام نيز بكوفه رسيد حسني پرچم ها را تسليم مي كند و خود و يارانش با ساير كساني كه از پيروان سيدحسيني هستند با آن حضرت بيعت مي نمايند، و دليل اين مطلب آنستكه: ضمير متصل (ه) در (يبايعونه) به جمعيت سيدحسني و سيدحسيني مربوط مي شود.

عليهذا: آنچه از حديث كتاب «غيبت» استفاده مي شود اين است كه: گوئي هدايت كننده ي پرچمها دو نفر سيد است بنام «حسني» و «حسيني» و رهبر اصلي نهضت «سيدحسيني» است، ولي تسليم كننده ي پرچمها «سيدحسني» مي باشد. و برعكس، آنچه از نقل «صراط المستقيم» فهميده مي شود اين است كه: رهبر واقعي نهضت و هدايت



[ صفحه 353]



كننده ي پرچمها همان «سيدحسني» و آنكس كه پرچمها را بامام زمان عليه السلام تحويل مي دهد و با آنحضرت بيعت مي نمايد و سپاهيان و لشكريان هم به پيروي از او تسليم حضرت مي شوند «سيدحسيني» است.