کد مطلب:282603 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:159

تذكر
روح اطاعت و تسليم در برابر فرمان آفريدگار، و همچنين قدرت مخالفت با حس جاه طلبي و مال دوستي و ديگر خواهشهاي نفساني در چنين مواقعي است كه به محك آزمايش زده مي شود، و مدعيان كاذب از مومنان صادق بازشناخته مي شوند، چنان كه امثال شلمغاني - كه از كارگزاران حسين بن روح بود و مرتد شد رو سياه و رسوا، و امثال ابوسهل نوبختي [1] كه از دانشمندان مبارز و روساي



[ صفحه 50]



شيعه و درمظان انتخاب به منصب نيابب بود رو سپيد و خوشنام شدند.6- از ويژگيهاي اخلاقي ابوالقاسم نوبختي - كه ظاهرا در گزينش او به مقام نيابت بي تاثير نبوده - اين است كه شخصي بسيار رازدار و سر نگهدار بود. در اين باره سخن ابوسهل نوبختي - كه خود از بزرگان شيعه است - نقل كرد نيست: از ابوسهل اسماعيل نوبختي سوال شد: چگونه امر نيابت امام مهدي (ع) به ابوالقاسم حسين بن روح واگذار شد نه به تو؟ در جواب گفت: آنها بهتر مي دانند كه چه كسي را برگزينند. من مردي هستم كه با دشمنان شيعه روياروي شده و مناظره مي كنم [و از جهت علمي ممتازم] ولي اگر جا و مسكن امام غايب را چنان كه ابوالقاسم خبر دارد بدانم اگر در حال مناظره [و استدلال بر وجود امام پنهان] تحت فشار قرار گيرم [براي اثبات ادعايم] شايد مكان امام را نشان بدهم، اما ابوالقاسم اگر حجت خدا زير دامنش هم باشد و او را با قيچي تكه تكه كنند، باز دامنش را بالا نمي كند [2] [تا امام را به منكران نشان دهد]! بنابر آنچه نقل كرديم معلوم شد كه حسين بن روح به معرفي مكرر محمد بن عثمان و وصيت علني او به مقام نيابت امام غايب منصوب گرديد، با توضيح اين نكته كه اين انتصاب به مصلحت ديد و فرمان



[ صفحه 51]



حجت خداست نه نظر شخصي وي. البته دانش و تقوا و ديگر كمالات روحي نوبختي و توقيعاتي كه از دست او به مردم رسيد و كراماتي كه از او ديده شد نيز هر يك تاييدي بر صحت آن انتصاب مي باشد، و اينك نخستين توقيعي كه از طرف امام غايب برايش صادر شده، و اعتماد و اطمينان حضرت را به او بيان مي كند نقل مي شود:


[1] ابوسهل اسماعيل بن علي از بزرگترين افراد خاندان نوبختي است كه از سال 237 تا 311 مي زيسته و زمان امام دهم و يازدهم را هم درك كرده. او از ايرانيان اصيل است كه مذهب شيعه اختيار كرده و در دفاع و نشر آن كوشيده است. ابوسهل مردي دانشمند و اديب و نويسنده و متكلم بود، و مدتي در دستگاه حكومت نيز مصدر خدماتي شد و به ترويج اين مذهب كمك كرد. در آن عصر، رحلت امام يازدهم و غايب بودن فرزندش امام دوازدهم و دعاوي برادرش جعفر - كه به كذاب لقب گرفته - زبان طعن مخالفان اماميه مخصوصا معتزله و زيديه و اصحاب حديث از اهل سنت را بر اين فرقه باز كرد و موجبات سرگرداني برخي از عوام را فراهم آورد. ابوسهل كه بيشتر عمرش را در تحصيل كلام - دانشي كه اصول اعتقادي را با ادله عقلي اثبات مي كند - گذرانده و در احتجاج و مباحثه مبرز بود، در اين معركه اعتقادي وارد شد و با زبان و قلم، به دفع شبهات مخالفين و مناظره باسران فرقه هاي ديگر و تحكيم مساله امامت در شيعه همت گماشت. او خود از شهادت دهندگان به ولادت و رويت امام زمان عليه السلام مي باشد. (خاندان نوبختي، صفحات 96 و 106 به بعد). از آن چه گفتيم مي توان بيشتر به ارزش و اهميت آنچه در متن - بند 6 - آمده پي برد، و همچنين ايمان و صداقتش را دريافت.

[2] كتاب الغيبه، 240.