کد مطلب:282606 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:138

ديد انتقادي نسبت به كتابهاي منحرفين
از جمله دانشمندان شيعي و دوستان حسين بن روح شخصي است به نام ابوجعفر محمد بن علي شلمغاني معروف به ابن ابي العزاقر. او كه نخست از علماي صاحب تاليف بود به سبب جاه طلبي و حسادت به نوبختي، خود ادعاي نيابت از امام و بابيت كرد، سپس آراء فاسد ديگري دال بر حلول و تناسخ ابراز نمود تا در ذي حجه سال 312 بر دست حسين بن روح توقيعي از امام زمان در لعن و براءت از او صادر شد. [1] پس از اينكه انحراف عقيدتي و



[ صفحه 54]



ارتدادش آشكار شد، مردم درباره آثار موجود او از حسين بن روح كسب تكليف مي كردند. در ارتباط با اين گونه سوالهاي فقهي و جوابهاي نوبختي، ابوالحسين بن تمام از عبدالله كوفي خادم حسين بن روح نقل مي كند كه از اين نايب امام پرسيدند: با كتابهاي شلمغاني - كه خانه هاي ما از آنها پر است - چه كنيم؟ او پاسخ داد: من درباره آنها همان را مي گويم كه ابومحمد حسن ابن علي عسكري عليه السلام گفته است، آن گاه كه راجع به كتب بني فضال از حضرتش سوال شد، آن امام گفت: خذوا بما رووا و ذروا ما راوا: آن چه از ما روايت كرده اند بپذيريد و آنچه از پيش خود نظر داده اند ترك كنيد. [2] پاسخي سنجيده تر و منصفاته تر از اين در چنين مواردي مي توان داد؟ خبر ذيل نيز صداقت و امانت نوبختي را مي رساند و نقل كردني است: محمد بن ابراهيم بن اسحاق طالقاني گويد: نزد شيخ ابوالقاسم حسين ابن روح - رضي الله عنه - با جماعتي بوديم. مردي برخاست و از او درباره گرفتاريهاي انبيا و اوليا سوال كرد. وي جواب كاملي به او داد. محمد طالقاني گويد: روز بعد نزد حسين بن روح رفتم و نيتم اين بود كه بپرسم آيا ديروز پاسخها را از پيش خود مي داد يا از جانب امام. پيش از آن كه من سوال كنم وي آغاز سخن كرد (يعني قصد مرا



[ صفحه 55]



دريافت) و گفت: اگر از آسمان فرو افتم و پرنده مرا بريابد، يا بادي شديد از جاي بلندي مرا به زير افكند (يعني به سخت ترين بلا گرفتار شوم) دوست تر دارم تا در دين خداي عز و جل به راي شخصي و از پيش خود سخني بگويم. نه، اين از اصل (يعني امام) و شنيده شده از حضرت حجت عليه السلام است [3] .


[1] كتاب الغيبه، 252، ترجمه فرق الشيعه، صد و هفتاد و چهار.

[2] كتاب الغيبه، 239.

[3] كتاب الغيبه، 196، كمال الدين 508.