کد مطلب:304363 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:171

ستايش خدا
اَلْحَمْدُ لِلَّهِ عَلي ما اَنْعَمَ، وَ لَهُ الشُّكْرُ عَلي ما اَلْهَمَ وَالثَّناءُ بِما قَدَّمَ، مِنْ عُمُومِ نِعَمٍ اِبْتَدَأها، وَ سُبُوغِ آلاءٍ اَسْداها وَ تَمامِ مِنَنٍ وَالاها، جَمَّ عَنِ الاِحْصاءِ عَدَدُها وَ نَاًي عَنِ الْجَزاءِ اَمَدُها، وَ تَفاوَتَ عَنِ الْاِدْراكِ اَبَدُها، وَ نَدَبَهُمْ لاِسْتِزادَتِها بِالشُّكْرِ لاِتّصالِها، وَاسْتَحْمَدَ اِلي اَلْخَلائِقِ بِإجْزالِها، وَثَنّي بِالنَّدْبِ اِلي اَمْثالِها. سپاس و ستايش، خداي را بر نعمتهايي كه ارزاني داشت و شكر و سپاس، او را بر انديشه نيكويي كه در دل نگاشت و ثنا و تحسين بر آنچه از پيش فرستاد؛ بر نعمتهاي فراگير كه [بدون خواست كسي] از چشمه لطفش جوشيد، و دِهش هاي انبوه و درخور، كه بخشيد، و بخشش هاي كامل و بي زوال كه درپي مي رسيد. دِهِش هايش، بيرون از گنجايش شمارش كنندگان و پاداششان، فراتر از توانِ ستايشگران و شناخت ژرفا و جاودانگي شان، برتر از انديشه خرد ورزان است. مردمان را براي تداوم و تسلسل نعمتها به سپاسگزاري فراخواند و به پاس فراواني پاداش، درِ ستايش و سپاسگزاري را به روي خلايق گُشود و با اين فراخواني [به ستايش و سپاس]، نعمتهاي خود را دو چندان كرد.