کد مطلب:304369 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:188

حيات طيب
خداوند در قرآن كريم، مخاطبان خود را به زندگي ديگري كه فراتر و برتر از حيات دنيايي است، فراخوانده و آن را فلسفه عالي بعثت پيامبر اكرم قرار داده است و فرموده:

يا اَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اسْتَجيبُوا لِلَّهِ وَ لِلرَّسوُلِ اِذا دَعَاكُمْ لِما يُحْييكُمْ. [1] اي كساني كه ايمان آورده ايد، چون خدا و پيامبر، شما را به چيزي فراخواندند كه به شما حيات مي بخشد، آنان را اجابت كنيد.

اين زندگي، ويژه انسانهايي است كه در پرتو آگاهي و شعور و اراده و آزادي و اختيار، بدان دست مي يابند و همان حيات طيّب است كه زنان و مردان مؤمن بر اثر پيروي از تعاليم راقي پيامبران الهي، به ويژه پيامبر اسلام(ص) همراه با جان پاك و عمل صالح به دست مي آورند:

مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكرٍ اَوْ اُنْثي وَ هُوَ مُؤمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيوةً طَيِّبَةً وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ اَجْرَهُمْ بِاَحْسَنِ ماكانُوا يَعْمَلوُنَ. [2] هر كس - از مرد يا زن - كار شايسته كند و مؤمن باشد، قطعاً او را با زندگي پاكيزه اي، حيات [حقيقي] بخشيم، و مسلماً به آنان بهتر از آنچه انجام مي دادند، پاداش خواهيم داد.

پيامبران الهي، به ويژه پيامبر اسلام(ص) برانگيخته شدند تا با تلاوت آيات خداوند كه شامل معارف مبدأ و معاد و همگي احكام عبادي و اجتماعي و اخلاقي است، زمينه تزكيه را فراهم آورند و خرد را در پرتو حكمت، بارور كنند و اين، همان نعمت بزرگ و منّت بي زوالي است كه حضرت صديقه طاهره(س) بدان اشاره كرده: «وَ تَمام مِنَنٍ والاها»؛ و مصداق بارز نعمت جاودانه هدايت است كه ثمره دلپذير شجره مترقّي و متعالي نبوّت است و به دنبال آن، امامت و وصايت است كه نعمتي مستمر و رحمتي جاري در روزگار انسان است و با هدايت به شناخت راستين و علم صحيح و عمل شايسته، ذهن و دل آدميان را با ياد خدا و روز واپسين و اصول و معارف الهي آبياري مي كند:

لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَي الْمُؤمِنينَ اِذْ بَعَثَ فيهِمْ رَسُولاً مِنْ اَنْفُسِهِم يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَكّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَ اِنْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُبِين. [3] به يقين، خدا بر مؤمنان منّت نهاد كه پيامبري از خودشان درميان آنان برانگيخت، تا آيات خود را برايشان بخواند و پاكشان گرداند و كتاب و حكمت به آنان بياموزد. قطعاً پيش از آن در گمراهي آشكاري بودند.


[1] سوره انفال، آيه 24.

[2] سوره نحل، آيه 97.

[3] سوره آل عمران، آيه 164.