کد مطلب:304426 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:119

حكمت امر به معروف
وَ الْاَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ مَصْلَحةً لِلْعامَّةٍ؛ براي مصلحت توده هاي ناآگاه، امر به معروف را [قرار داد].

براي حفظ امنيّت در جامعه ايماني و پيشگيري از نفوذ عناصر فساد و بروز منكرات و انجام فرائض ديني، اصلي مهمتر و مفيدتر از امر به معروف و نهي از منكر نيست. براي همين است كه اميرالمؤمنين(ع)، فرزندان و پيروان خود را از پيامدهاي تركِ اين واجب حياتي برحذر داشته است:

لا تَتْرُكُوا الْاَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْيَ عَنِ الْمُنْكَرِ فَيُوَلّي عَلَيْكُمْ شِرارُكُمْ، ثُمَّ تَدْعُونَ فَلايُسْتَجابُ لَكُمْ. [1] هرگز از امر به معروف و نهي از منكر دست برمداريد كه در آن صورت، بَدان بر شما ولايت خواهند يافت و از آن پس، هيچ دعايتان مستجاب نخواهد شد.

روشن است كه بي تفاوتي جامعه در برابر ارزش ها، به عناصر نادرست امكان رشد مي دهد و به سلطه آنان بر سرنوشت جامعه مي انجامد. حضرت امير(ع)، در جاي ديگر در اشاره به فلسفه امر به معروف و نهي از منكر فرموده است:

فَرَضَ اللَّهُ... الْاَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ مَصْلَحَةً لِلْعَوامِ؛ وَ النَّهْيَ عَنِ الْمُنْكَرِ رَدْعاً لِلسُّفَهاء. [2] خداوند، براي مصلحت توده هاي ناآگاه، امر به معروف را رقم زد؛ و براي مهار سبكْ مغزان، نهي از منكر را.

در قرآن كريم، در توصيف امّت اسلامي آمده است:

كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلْنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ. [3] شما بهترين امّتي هستيد كه براي مردم، پديدار شده ايد: به كار پسنديده فرمان مي دهيد و از كار ناپسند، بازمي داريد، و به خدا ايمان داريد.

با آنكه ايمان، اصل نخستين در اسلام است و امر به معروف و نهي از منكر، از فروع و شاخه هاي آن است، در آيه شريف مذكور، پس از امر به معروف و نهي از منكر آمده است؛ زيرا به دنبال ايمان بسيط و فطري و تعبّدي، امر به معروف و نهي از منكر است كه محيط مناسب و شايسته اي را براي گسترش و عمق ايمان و كمال و دوام آن، فراهم مي آورد و با اين گونه ايمان است كه مصالح فردي و اجتماعي تأمين مي شود و جامعه ديني، سامان و اعتبار و دوام و نظم و تحرّك مي يابد.


[1] فرهنگ آفتاب، ج 1، ص 389.

[2] فرهنگ آفتاب، ج 1، ص 389.

[3] سوره آل عمران، آيه 110.