کد مطلب:304430 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:119

وفاي به نذر
وَ الْوَفاءَ بِالنَّذْرِ تَعْريضاً لِلْمَغْفِرَةِ؛ و براي آمرزش از گناه، وفاي به نذر را [قرار داد]. وفاي به نذر، از نشانه هاي نيكوكاران و بندگان شايسته خداوند است و از آيات سوره «دهر» كه ترجمه آنها را در اينجا مي آوريم، اهميّت نذر و وفاي به آن و نيز جايگاه رفيع وفاكنندگان، به خوبي روشن مي شود:

به يقين، ابرار و نيكان، از جامي مي نوشند كه با عِطر خوشي آميخته است. چشمه اي كه بندگان خدا از آن مي نوشند و به دلخواه خويش جاري اش مي كنند... همان بندگاني كه به «نذر» خود، وفا مي كردند و از روزي كه گزندِ آن فراگيرنده است، مي ترسيدند... و به پاس دوستيِ خدا، بينوا و يتيم و اسير را خوراك مي دادند. [و مي گفتند] ما براي خشنودي خداست كه به شما مي خورانيم و پاداش و سپاسي از شما نمي خواهيم... بي گمان ما از پروردگارمان، روزي كه تيره و بسيار سخت است، هراسناكيم... پس خدا هم آنان را از آسيب آن روز، نگاه داشت و شادابي و شادماني به آنان ارزاني داشت: «فَوَقاهُمْ اللَّهُ شَرَّ ذلِكَ الْيَوْمِ وَ لَقَّاهُمْ نَضْرَةًوَ سُرُوراً». [1] .


[1] سوره دهر، آيه 5 تا 22 مطالعه شود.