کد مطلب:304433 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:141

نسبت ناروا
وَ اجْتِنابَ الْقَذْفِ حِجاباً عَنْ اللَّعْنَةِ؛ و براي نگهداري از لعنت و نفرين خداوند، دوري گزيدن از نسبتهاي ناروا (تهمت زنا) را [قرار داد]. خداي تعالي مي فرمايد:

إِنَّ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَنَاتِ الْغَافِلاَتِ الْمُؤْمِنَاتِ لُعِنُوا فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظيمٌ. [1] بي گمان، كساني كه به زنان پاكدامنِ بي خبر از همه جا و باايمان، نسبت زنا مي دهند، در دنيا و آخرت لعنت شده اند، و براي آنها عذابي سخت خواهد بود.

اينكه در اين آيه شريف، براي زنان باايمان، سه صفت: يك، پاكدامن. دو، بي خبر از همه جا. سه، باايمان، برشمرده شده است، حكايت از سنگيني گناهِ نسبت ناروا و تهمت زنا به ديگران دارد؛ زيرا شوهر داشتن و عفيف بودن، بي خبري و غفلت، و ايمان، هريك به تنهايي سبب تامّي است بر اينكه زنا را ظلم، و نسبت دهنده را ظالم، و متّهم و فرد مورد تهمت را بي گناهِ مظلوم جلوه دهد، تا چه رسد به اينكه همه آن وصفها با هم درباره يك شخص به كار روند؛ بدين معنا كه اگر زن متّهم به زنا، هم شوهردار، و هم عفيف و پاكدامن، و هم مؤمن، و هم غافل و بي خبر از چنين نسبتِ ناروايي باشد، در اين صورت، نسبت زنا به او، ظلمي بزرگتر و گناهي عظيم تر خواهد بود و كيفرش در دنيا و آخرت، لعنت و نفرينِ خداوند است. از اين روي، فاطمه(س) حكمتِ اجتناب و دوري گزيدن از نسبت ناروا را مانع از استحقاق نفرين و لعنت خداوند، دانسته است.


[1] سوره نور، آيه 23.