کد مطلب:304438 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:123

گذري بر نقش پيامبر در تعالي امت
فَاَنْقَذَكُمْ اللَّهُ تَباركَ وَ تَعالي بِمُحَمَدٍ(ص) بَعْدَ اللَّتيَّا وَ الَّتي، وَ بَعْدَ اَنْ مُنِيَ بِبُهَمِ الرِّجالِ وَ ذُؤبانِ العَرَبِ وَ مَرَدَةِ اَهْلِ الكتابِ، «كُلَّما اَوْقَدُوا ناراً لِلْحَرْبِ اَطْفَاَهَا اللَّهُ» [1] ، اَوْ نَجَمَ قَرْنٌ لِلشَّيْطانِ، وَ فَغَرَتْ فاغِرَةٌ مِنَ الْمُشْرِكينَ قَذَفَ اَخاهُ فِي لَهَواتِها فَلاينكَفي ءُ حَتّي يَطأ صماخها بِاَخْمَصِهِ وَ يُخْمِدَ لَهَبَها بِسَيْفِهِ، مَكْدُوداً في ذاتِ اللَّهِ، مُجْتَهِداً في اَمْرِ اللَّهِ، قَريباً مِنْ رَسولِ اللَّهِ، سَيِّدِ اَوْلياء اللَّهِ مُشَمِّراً ناصِحاً، مُجِدّاً كادِحاً، وَ اَنْتُمْ في رَفاهِيَّةٍ مِنّ الْعَيْشِ، وادِعُونَ فاكِهوُنَ آمِنُونَ تَتَرَبَّصُونَ بِنَا الدَّوائِرَ وَ تَتَوَكَّفُونَ الْاَخبارَ، وَ تَنْكُصُون عِنْدَ النّزالِ، وَ تَفِرُّونَ عِنْدَ الْقِتال. تا آنكه خداي تبارك و تعالي به بركت وجود [پدرم]محمّد -(ص)- پس از آن همه رنجها كه ديد و سختي ها كه كشيد شما را از خاك مذلّت بيرون كشيد و سرهاتان را به اوج رفعت و بزرگي برافراشت، وقتي شما را رهايي بخشيد كه با رزم آورانِ ماجراجو و سركشان درّنده خو و جهودانِ دين به دنيافروش و ترسايانِ حقيقت نانيوش (اهل كتاب) كه از هر سوي بر وي مي تاختند و با او نرد مخالفت مي باختند، درآويخت. هرگاه كه آنها آتش جنگ برافروختند، اراده خداوند آن را خاموش گردانيد؛ يا هرگاه كه شاخي از شيطان ظاهر مي گرديد و فتنه عظيمي برپامي كردند و آتش فتنه، دهان مي گشود و توطئه اي از سوي دشمنان، صورت مي گرفت و يا اژدهايي از مشركان دهان مي گشود، برادرش علي را در كامِ آن فتنه ها مي افكند؛ و او باز نمي گشت، تا آنكه بر سر و مغز مخالفان مي نواخت و كارشان را به دَمِ شمشير مي ساخت؛ و او (علي) اين همه رنج و مشقّت را براي خدا مي كشيد و براي انجام دادنِ فرمان خداوند، سخت مي كوشيد. او وابسته ترين و نزديك ترين كس به رسول خدا بود و سيّد و بزرگ و سالارِ دوستان خداوند، كه با همه آنان كه با پيامبر(ص) به جنگ برخاسته بودند، در پيكار بود و در جهت سربلندي و بالندگي اسلام، صميمانه و سختكوشانه و تلاشگرانه، دامن همّت بر كمر نهاده، از سرزنش هيچ ملامتگري نمي هراسيد. با اين همه، شما در زندگي راحت و در بسترِ امن و آسايش و در نهايتِ خوشگذراني و آرامش، غنوده بوديد و در انتظار رويداري ناگوار (كشته شدن علي)، بوديد. مردماني بوديد كه در شرايط بحراني، عقب نشيني كرده، از عرصه جنگ فرار مي كرديد.

فاطمه(س)، پس از يادآوري پاره اي از نابساماني هاي اخلاقي، اجتماعي و اقتصادي دوران جاهليّت، از قبيلِ حاكميت نظام قبيله اي و نداشتن نظام سياسيِ متناسب با شأن آدمي، و تعصّبهاي قومي و جنگ و خونريزي و غارتگري و زنده در گور كردن دختران در ميان برخي از قبايل و آيين بت پرستي و...، به نقش حياتي حضرت محمد(ص) در تحوّل و دگرگوني جامعه جاهلي به جامعه مدني معنوي بر محوريت توحيد، و پردازش امّتي سربلند و بالنده از مردمي كژانديش و منحط؛ به رسم قرآن كريم در يادآوري نعمتها، ياد و خاطره نعمتِ وجودِ پدرش را زنده كرده، مردم غفلت زده و مرعوب از قدرت را به حفظ حرمت پيامبر(ص) و پاسداري از دستاوردِ وحي، فرا خواند.

يَاأَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقَاتِهِ وَلاَ تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنْتُم مُسْلِمُونَ. وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً وَلاَ تَفَرَّقُوا وَاذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْدَاءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُم بِنِعْمَتِهِ إِخْوَاناً وَكُنْتُمْ عَلَي شَفَا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُم مِنْهَا كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ. [2] اي مؤمنان، از خدا آن گونه كه حقّ پروا كردنِ از اوست، پروا كنيد؛ و زينهار، جز مسلمانْ نميريد؛ و همگي به ريسمان خدا چنگ زنيد و پراكنده نشويد؛ و نعمت خدا را بر خود ياد كنيد. آنگاه كه دشمنان يكديگر بوديد، پس ميان دلهاي شما الفت انداخت، تا به لطف او برادرانِ هم شديد؛ و بركنارِ پرتگاهِ آتش بوديد كه شما را از آن رهانيد. اين گونه، خداوند، نشانه هاي خود را براي شما روشن مي كند، باشد كه شما راه يابيد.


[1] سوره مائده، آيه 64.

[2] سوره آل عمران، آيه 103-102.