کد مطلب:304459 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:118

پيوند امامت با نبوت
از آنجا كه خلافت و امامت ادامه بخشي از نبوّت است، گذشته ازمنوط بودن به حاكميت الهي، تقيّد و وابستگي به سنّت پيامبر(ص) را نيز مي طلبد، و پيامبر(ص) هم در سخنان خود، و هم در سيره عملي خويش، نبوّت را ازسلطنتِ جابرانه و شرك آلود مبرّا دانست. ازاين رو، در اداره جامعه قرآني، تقيّد به پيروي از قرآن و سنّت پيامبر(ص)، امري همواره و ضروري است. علي(ع) درحوزه اعتقاد، اين تقيد و وابستگي را باور داشت، و در عمل نيز بدان سخت پاي بند بود.

به همين رو، حتّا بر نگين انگشترش «اَلْمُلْكُ للَّهِ» (= سلطنت از آنِ خداست) نقش بسته بود؛ چرا كه سلطنت و حاكميت مطلقه را در انحصارِ «ذات لايزال الهي» مي دانست، و ادّعاي چنين حاكميت بر سرنوشت مسلمانان، در نظر او ادّعاي اتّصاف به وصفِ الوهيّت و در نهايت شرك در الوهيت بود. و آن چه در سقيفه انجام گرفت و خليفه اوّل از آن سر برآورد، در حقيقت گسستن همين پيوند بود كه دختر گرامي پيامبر(ص) دردمندانه بدان پرداخته است: «واي بر اين ها كه در سقيفه دسيسه كردند، چگونه، و به كدام سو، خلافت را از مدار اصلي خود، كه بنيان هاي رسالت و پايه هاي نبوّت و هدايت امّت بود، و فرودگاهِ روح الامين، به در بردند».