کد مطلب:326139 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:177

شيخيه
در اوايل قرن سيزدهم هجري قمري، در پي ادعاهاي آشكار و نهان شخصي به نام «شيخ احمد»، مبني بر ارتباط با امام زمان عليه السلام، فرقه اي پديد آمد كه بعدها به نام خود او، «شيخيه» ناميده شد. پس از شيخ احمد، جانشين او سيد كاظم رشتي، به آن ادعاي شيخ احمد آب و رنگ بيشتري داد و گروه شيخيه هم عنوان جدي تري به خود گرفت و گروهي از شيعيان را به گرد خود فراهم آورد. علت اصلي روي آوردن عده اي از مردم به اين فرقه ي جديد، نااميدي از شرايط ناهنجار جامعه در پي شكست ايران در جنگ هاي بد فرجام ايران و روس بود. ياد كردن از امام زمان - كه عامل بسيار موثري در ايجاد روحيه اميد و آرزو در مردم بود - و بهره گيري شيخ احمد و سيد كاظم از اين حربه، موجب آن گشت تا عده اي ساده لوح و زودباور، ادعاهاي آن دو را مبني بر ارتباط با امام زمان عليه السلام، بپذيرند و به اين وسيله بازار شيخيگري گرم شد.

هر چند شيخيه خود را شيعه مي دانستند و مي دانند و به خاتميت رسول گرامي اسلام
صلي الله عليه و آله و قائميت حضرت حجة بن الحسن العسكري عليه السلام، اعتقاد كامل و راسخ داشتند و دارند [1] ؛ اما ندانسته و ناخواسته باعث پديد آمدن فرقه ي بابيه شدند كه منشأ فتنه ي بزرگي در ايران شد.

[1] شرح الزيارة و جوامع الكلم از شيخ احمد احسايي و مجموعة الرسائل از سيد كاظم رشتي.