کد مطلب:369842 شنبه 14 اسفند 1395 آمار بازدید:328

اصل تذكر
 تذكر كه مبتني بر مبناي تربيتي «غفلت» يا بيگانگي از خدا است، از اساسي‌ترين اصول تربيتي است كه مربي همواره به آن نيازمند خواهد بود، چرا كه غفلت همواره در كمين متربي است تا او را در خود فروبرد. اين اصل مي‌تواند به عنوان مقدمه‌اي براي به كارگيري اصل «بازگشت يا تغيير رفتار» باشد. امام (ع) در فرازهاي مختلفي از دعاها، ضمن اشاره به ويژگي غفلت ذكر را به عنوان راه غفلت زدايي معرفي مي‌كند: «و نبهني لذكرك في اوقات الغفله» (دعاي 29/20)، مرا در اوقات غفلت، به ياد خود آگاه ساز. «و اشغل قلوبنا بذكرك عن كل ذكر» (دعاي 1/11)؛ دل‌هاي ما را به ياد خود از هر يادي مشغول دار. «ثم انتبهت بتذكيرك لي من غفلتي» (دعاي 16/13). با آگاهانيدن تو از خواب غفلت بيدار شدم. با دقت در اين فراز درمي‌يابيم كه براي غفلت زدايي از متربي آگاه كردن و به ياد آوردن او لازم و ضروري مي‌نمايد؛ اين جاست كه اين متذكر شدن و سپس ياري و راهنمايي، متربي را از لغزش بازداشته و او را از فروافتادن مي‌رهاند و به راه، بازمي‌گرداند؛ لذا امام (ع) در ادامه مي‌فرمايد: «و نهضت بتوفيقك من زلتي و رجعت و نكصت بتسديدك عن عثرتي» (همان)؛ با توفيق تو از لغزشم برخاستم و با راهنمايي تو از به سر در افتادن برگشتم (همان).