کد مطلب:369853 شنبه 14 اسفند 1395 آمار بازدید:159

روش شناساندن حمد و ستايش
 چنان كه گفته شد، يادآوري نعمت بايد در پرتو حمد و ستايش صورت گيرد تا متربي به نعمت و بخشش‌هاي پي در پي منعم توجه كند. بنابراين بايد حمد و سپاس را به متربي شناساند و او را نسبت به اين شيوه‌ي تربيتي آشنا ساخت، زيرا اگر اين شناسايي صورت نپذيرد، متربي از همه نعمت‌ها بهره‌مند شده، استفاده خواهد برد و در كمال غفلت به شكرگزاري نخواهد پرداخت و بدين ترتيب از مرز انسانيت به فرو دست غلتيده، به عالم حيوانيت روي مي‌آورد: «الحمد لله الذي لو حبس عن عباده معرفة حمده علي ما ابلاهم من مننه المتتابعة و اسبغ عليهم من نعمه المتظاهرة لتصرفوا في مننه فلم يحمدوه و توسعوا في رزقه فلم يشكروه و لو كانوا كذلك لخرجوا من حدود الانسانية الي حد اللبهيمية فكانوا كما وصف في محكم كتابه ان هم الا كالانعام بل هم ضل سبيلا» (دعاي اول / 8)؛ سپاس خدايي را كه اگر بندگانش را از شناختن سپاسگزاري خود بر نعمت‌هاي پي در پي كه به ايشان داده و بخشش‌هاي پيوسته‌اي كه براي آن‌ها تمام گردانيده، بازمي‌داشت؛ هر آينه نعمت‌هايش را صرف نموده، او را سپاس نمي‌گزاردند و در روزي‌اي كه عطا فرموده گشايشي مي‌يافتند [اما] شكرش را به جان مي‌آوردند. و اگر چنين مي‌بودند (كه شكر نمي‌كردند)، از حدود انسانيت به مرز حيوانيت روي مي‌آوردند و چنان بودند كه در كتاب استوار خود وصف فرموده: ايشان جز مانند چارپايان نيستند؛ بلكه گمراه‌ترند.