کد مطلب:62453 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:164

خود كنترلي











يكي از عناصر حياتي مديريت سالم و كار آمد، وجود نظامي كامل و دقيق براي نظارت و كنترل است. نظارت بر اجراي هر چه بهتر برنامه ها و وظايف كاركنان، ضرورتي است كه بخش عمده اي از وقت مديران را به خود اختصاص داده است. از سوي ديگر كنترل عملكرد كاركنان از سوي مديران، اصولا باعث بروز مقاومت از سوي كاركنان شده و ديواري از بي اعتمادي را ميان مديران و كاركنان ايجاد مي كند. هر گاه بتوان در كاركنان مراقبتي ايجاد مي كند. هر گاه بتوان در كاركنان مراقبتي از درون خودشان ايجاد نمود، مي توان اميدوار بود كه اين پيامد به وجود نيايد و در عين حال عملكردها نيز مورد نظارت قرار بگيرند. اين جاست كه مسأله خود كنترلي شكل مي گيرد.

امام علي (ع ) مي فرمايد:

اجعل من نفسك علي نفسك رفيبا؛[1] از حوادث مراقبي بر خويشتن قرار بده.

خود كنترلي به معناي نظارت و مواظبت فرد بر اعمال و رفتار خويش، و در نتيجه انجام دادن وظايف به نحو مطلوب و پرهيز از انحراف و تخلف شغلي و اداري مي باشد.

اين روش در مقايسه با روش نظارت بيروني (نظارت سازمان بر عملكرد كاركنان ) كم هزينه تر است، و كاركردي بهتر و كارآمدتر دارد. نظارت بيروني در صورتي اثر بخش خواهد بود كه همراه با خود كنترلي كاركنان باشد؛ زيرا در نظارت بيروني، چه بسا مواردي از عملكرد و رفتار فرد از ديد ناظران مخفي بماند و هيچ گاه مورد ارزيابي قرار نگيرد؛ در نتيجه نظارت اعمال شده، ناقص خواهد بود.

از سوي ديگر، معمولا در نظارت هاي بيروني اين دغدغه وجود دارد كه آيا نظارت به عمل آمده از اعتبار و صحت كافي برخوردار است يا آن كه شائبه ها و غرض ورزي ها و دوستي ها و دشمني ها در آن نقش داشته است. از اين رو، همواره بايد بر ناظران نيز نظارت كنندگان ديگري گماشت تا مراقب نظارت آنان باشند و به اين ترتيب ناظران مرحله بالاتر نيز محتاج ناظران ديگري هستند؛ اما در صورتي كه ناظران خود داراي عامل بازدارنده دروني و باصطلاح خود كنترلي باشند، اين دغدغه و نگراني به ميزان قابل توجهي كاهش مي يابد، و گزارش هاي آنان از ضريب اطمينان بالاتر و صحت بيش تري برخوردار خواهد شد.









    1. غررالحكم و دررالكلم، حديث 2429.