کد مطلب:62458 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:161

مشورت و نظر خواهي











با توجه به وسعت موضوعات و پيچيدگي مسائل و نيز گستردگي اطلاعات، مدير به تنهايي قادر به بررسي و شناخت همه مسائل و به دست آوردن همه اطلاعات لازم در مورد يك مسأله و شناسايي جوانب مختلف آن نيست؛در نتيجه نمي توان تصميم گيري منطقي و درستي را از او انتظار داشت.

مشورت و نظر خواهي از ديگران، به منظور دستيابي به اهداف سازمان از مسائلي است كه امام علي (ع ) بر اهميت و ضرورت آن تاكيد كرده و در برخي از سخنان خويش ضرورت آن را متذكر شده و از استبداد و خودرأيي به شدت نهي كرده است. آن حضرت مي فرمايد:

من استبد برأيه هلك و من شاور الرجال شاركها في عقولها؛[1] كسي كه استبداد در رأي داشته باشد هلاك شود؛ و كسي كه با مردان (با تجربه ) به مشورت نشيند در عقل هاي آن ها شريك شود.

امير مؤ منان (ع ) به منظور تبيين جايگاه مشورت، آثار و فوايد متعدد نظر خواهي از ديگران را مطرح كرده است كه برخي از آن ها عبارتند از: بهره برداري از درخشش افكار ديگران، جلوگيري از نابودي، شناسايي خطاها، دستيابي به راه كارهاي مناسب و پيشگيري از پشيماني.

بديهي است كه نظر خواهي از هر كس نمي تواند مفيد و واجد موفقيت باشد. بر اين اساس، امام علي (ع ) ويژگي ها و خصوصيات زيرا را به عنوان شرايط كسي كه قرار است طرف مشورت قرار گيرد، مطرح كرده است:

خداترسي، خردمندي و عقل، داشتن تجربه و تخصص در موضوع مورد مشورت، راستگويي و پرهيز از دروغ، بخيل نبودن، داشتن شجاعت، و حريص نبودن.

حضرت علي (ع ) با وجود آن كه از انديشه كامل خدادادي بهره مند بود، به طوري كه اين موهبت الهي، ايشان را از مشورت و نظر خواهي بي نياز مي كرد؛ ولي با اين حال، در كارهاي مختلف با ديگران به رايزني و مشورت مي پرداخت.

ذكر اين نكته ضروري است كه مشورت و رايزني با ديگران بدان معنا نيست كه تصميم گيري الزاما بايد طبق نظر افرادي صورت پذيرد كه با آنان مشورت مي شود.

امام علي (ع ) خطاب به ابن عباس، يكي از مشاوران خود، مي فرمايد

لك أن تشير علي وأري فان عصيتك فاطعني؛تو حق داري كه نظر مشورتي خود را به من بگويي و من روي آن مي انديشم؛پس اگر بر خلاف نظر تو تصميم گرفتم، بايد از من اطاعت كني.









    1. همان، حكمت 161.