کد مطلب:62540 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:84

اطرافيان و رانت خواري











اصطلاح رانت خواري كه به تازگي در ادبيات كشورمان به كار برده مي شود، به معناي استفاده مادي و معنوي از ارتباطات ويژه اي با مديران و مسئولان داشته و از نزديكان و خواص آنان به شمار مي روند، انتظارات خاصي از آن ها دارند و سعي مي كنند از اين قرابت و موقعيت ويژه استفاده كرده، و از منابع و امكانات سازمان بيش تر از ديگران استفاده كنند، و منافع مادي و معنوي فراواني براي خود جلب كنند.

امام علي (ع ) با توجه به اين خصلت اطرافيان، به مالك اشتر توصيه مي كند كه مراقب اطرافيان باشد و امتياز ويژه اي در اختيار آنان قرار ندهد؛ به طوري كه ديگران از اين كار متضرر شوند. ايشان مي فرمايد:

و لا تقطعن لأحد من حاشيتك و حامتك قطيعة و لا يطمعن منك في اعتقاد عقده تضر بمن يليها من الناس في شرب أو عمل مشترك يحملون مؤ ونته علي غيرهم فيكون مهنا ذلك لهم دونك، و عيبه عليك في الدنيا و الآخرة؛[1] و به هيچ يك از اطرافيان و بستگان خود زميني از اراضي مسلمان وا مگذار؛ و بايد طمع نكنند كه قرار دادي با آن ها منعقد سازي كه مايه ضرر ساير مردم باشد، خواه در آبياري يا عمل مشترك ديگر؛ به طوري كه هزينه هاي آن را بر ديگران تحميل كنند، كه در اين صورت سودش براي آن هاست و عيب و ننگ آن براي تو در دنيا و آخرت.

از اين سخن مولاي متقيان امام علي (ع ) مي توان استنباط كرد كه سلوك و سيره عملي مدير يا مسئول بايد به گونه اي باشد كه اطرافيان طمع نكنند و انتظار نداشته باشند كه او به نفع آنان و به ضرر ديگران كاري را انجام دهد. مدير و مسئول بايد به طوري رفتار نمايد كه نزديكان و اطرافيان او بدانند و يقين داشته باشند كه او مرتكب كاري نخواهد شد كه به نفع نزديكان خود باشد و ساير مردم از اين امر متضرر گردند. بنابراين، مدير بايد با سلوك و روش عملي خود از انتظارات و طمع هاي بيجا و بي مورد نزديكان و اطرافيان خود پيشگيري نمايد؛ و طوري رفتار كند كه آنان چنين توقعاتي از او نداشته باشند.









    1. همان.