کد مطلب:62547 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:93

امانتداري











امير مؤ منان علي (ع ) در بيان ويژگي ها و خصوصيات كساني كه وظيفه نظارت و كنترل را بر عهده دارند، امانتداري را از مهم ترين اين ويژگي ها مي داند. درست است كه اين ويژگي يك فضيلت اخلاقي بوده و صفت برجسته اي است كه هر انساني بايد از آن بهره مند باشد؛ ليكن وجود اين خصوصيت در ناظران و بازرسان اهميت و ضرورت بيش تري دارد؛ چرا كه نظارت كنندگان همواره به مجموعه اي از اطلاعات مهم در مورد سازمان و كاركنان آن آگاه مي شوند كه معمولا از اسرار سازمان و كاركنان است و بايد محفوظ بماند.

نظارت كنندگان، با نظارت بر سازمان و عملكرد كاركنان آن، از نقاط قوت و ضعف سازمان، فرصت ها و عوامل تهديد كننده سازمان و اطلاعات مهم ديگر آگاه مي شوند، همچنين از نقاط قوت و ضعف كاركنان، توانمندي ها و كاستي هاي آنان و اطلاعات ديگر در مورد آنان مطلع مي گردند، كه در مواردي اسرار سازمان و يا اسرار كاركنان به شمار مي رود كه جز در موارد خاص، نبايد علني و آشكار شود. شايد همين نكته باعث شده است كه حضرت علي ع در موارد متعددي بر ضرورت امانتدار بودن ناظر تأكيد كند.

ايشان در يكي از سخنان خود مي فرمايد:

ثم لا تدع ان يكون لك عليهم عيون من اهل الامانة و القول بالحق عند الناس؛[1] پس فرو گذار مكن كه بايد بر آنان، بازرسان مخفي از ميان كساني كه در ميان مردم به امانتداري و حقگويي شناخته شده اند بگماري! .

علاوه بر اين حضرت در يكي ديگر از بيانات خود، امين و مورد اعتماد بودن ناظر و بازرس را مورد تأكيد قرار داده و مي فرمايد:

اري ان تبعث قوما من أهل الصلاح و العفاف، ممن يوثق بدينه و امانته، يسأل عن سيرة العمال و ما يعملون في البلاد؛[2] به نظر من بايد به گروهي از اهل صلاح و عفاف كه به دينداري و امانتداري آنان اطمينان داري، مأموريت دهي تا در مورد سيره و شيوه عمل كارگزاران و نيز كارهايي كه آنان در شهرها انجام مي دهند، تحقيق و بررسي كنند.









    1. حراني، حسين بن علي بن حسين بن شعبه، تحف العقول، ص 129.
    2. الخراج، ص 128.